Το αγαπημένο ποίημα-στάση ζωής, του Καβάφη, σε μια ωραία μελοποίηση.
Αφιερωμένο σε όσους ακόμα προσπαθούν να φυλάττουν Θερμοπύλες, σε μια εποχή αποσύνθεσης, υποκρισίας, εξαθλίωσης, αναλγησίας και άκρατης πολυεπίπεδης βίας.
https://youtu.be/OsmunQqtkMQ?feature=shared
Είχα πολύ καιρό να γράψω κάτι. Προφανώς δεν ένιωσα την ανάγκη νωρίτερα ή με κατάπιε η καθημερινότητα.
Σήμερα όμως πληροφορήθηκα άλλη μια αδικία δίπλα μου και θέλησα έτσι να βγάλω την αηδία που ένιωσα.
Φοβάμαι να σκεφτώ τι θα ένιωθα, αν εγώ ήμουν ο θιγόμενος.
Ακολούθως παραθέτω ένα απόσπασμα κειμένου, που βρήκα στο διαδίκτυο, σε σχέση με την πρώτη σκέψη που έκανα.
Κάποτε, λέγεται, ένας χρυσαετός με πολύ δυνατά φτερουγίσματα έφθασε στην πιο ψηλή κορυφή του Ταϋγέτου και κάθισε να ξαποστάσει.
Αγναντεύοντας πολιτείες, χωριά, κάμπους, βουνά και πελάγη.
Ξαφνικά κοιτάει στο βράχο που πατούσε και βλέπει ένα γυμνοσάλιαγκα (σαλιγκάρι) λέει: «Ε, εσύ βρε ασήμαντο πως έφθασες εδώ πάνω;».
Και ο γυμνοσάλιαγκας του απαντά: «Γλείφοντας έρποντας και με τα κέρατά μου, βασιλιά μου».
Γέμισε ο κόσμος γυμνοσάλιαγκες και χρυσαετούς - βασιλιάδες!!!!
Επιμένω σταθερά όπως γαλουχήθηκα κι εύχομαι να μη χρειαστεί να αλλάξει ποτέ αυτή η συνθήκη:
Καλύτερα ελεύθερος και στη γη, παρά δούλος στην κορυφή.
Καληνύχτα σας.
Όταν βλέπεις τις βάσεις να διαλύονται, όταν το βαρέλι δεν έχει πια πάτο και συνεχώς αδειάζει όσο και να το γεμίζεις. Όταν τα μάτια σου γεμίζουν εικόνες από βία, αίμα, θάνατο, απ' όπου κι αν προέρχονται.
Πρέπει να πάψουμε να είμαστε αδιάφοροι πια. Πρέπει να παίρνουμε θέση σε όσα συμβαίνουν γύρω μας και αφορούν τη ζωή μας, το μέλλον, τον κόσμο μας.
Χωρίς αυτοδικία, χωρίς εμπάθεια, με νηφαλιότητα, ψυχραιμία, ηρεμία, σύνεση και αποφαιστικότητα, με επιχειρήματα, δράσεις και ενέργειες, στα πλαίσια του συντάγματος και των νόμων, μέσα από συλλόγους, σωματεία, οργανισμούς, συλλογικότητες και κάθε μορφής διεκδίκησης δικαιωμάτων.
Για να αλλάξουμε τα πράγματα.
Θα πρέπει να παίρνουμε θέση στα γεγονότα. Να ζητάμε το αυτονόητο : δημοκρατία, παιδεία, υγεία, δικαιοσύνη, ελευθερία, ανεξαρτησία, ευνομούμενη πολιτεία. Έννοιες που τείνουν είτε να εκλείψουν, είτε να αλλοιωθούν και να διαβρωθούν πλήρως.
Όσο μένουμε αμέτοχοι, ανενεργοί, αδιάφοροι ως πολίτες, τόσο αυτός ο κόσμος θα χειροτερεύει στα χέρια επικίνδυνων, ανεύθυνων, επιπόλαιων, εμμονικών, προβληματικών, με συμπλέγματα κατωτερότητας ανθρώπων, που θα αποφασίζουν για τις ζωές όλων μας και θα οδηγούν σε όλο και μεγαλύτερη κρίση την ανθρωπότητα, διότι το είδος αυτών ευδοκιμεί παγκοσμίως, σε κάθε χώρα, σε κάθε ήπειρο, σε κάθε φυλή και φύλο.
Αφιερωμένο, το ακόλουθο υπέροχο ποιήμα του Αζίζ Νεσίν, σε όλους εκείνους που σπάνε τη σιωπή τους και μιλάνε....για όλους τους φόβους, τις αδικίες, τα αίσχη που βιώνουν, σε μια κοινωνία φοβική, ανάλγητη, άδικη. Διαβρωμένη από την αέναη ατέλειά μας και την απύθμενη υποκρισία μας.
Αφιερωμένο επίσης εξαιρετικά σε όλες τις δολοφονημένες και κακοποιημένες γυναίκες, όλα τα δολοφονημένα και κακοποιημένα παιδιά, σε όλους τους αδύναμους του κόσμου και ιδιαίτερα στο Kίνημα του #Me Too, στα θύματα όσων έχουν εξουσία στην Τέχνη, στην Επιστήμη, στον κρατικό μηχανισμό, στην κοινωνία γενικότερα.
Αφιερωμένο στη Μαλένα, στην Ίριδα και στη Τζωρτζίνα, στη Γαρυφαλλιά, στην Ελένη, στην Καρολάιν, στον Ζακ, στον Άλκη, στην Ιωάννα, στον...στην.... ατελείωτος ο κατάλογος δυστυχώς.
Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή, κόψ' τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους κι αν ο
λόγος είναι αργυρός, η σιωπή είναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".
Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ;
Σώπα!"
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.Ο λόγος του μεγάλουη σιωπή του μικρού.Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα".Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει.Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα".Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα".
Μπορεί να μην είχαμε με δ 'αύτους γνωριμίες ζηλευτές,με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".και μαζευτήκαμε πολλοίμία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,τα πάντα κι όλα πολύ.Εύκολα , μόνο με το Σώπα.Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σουκι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις, ξερίζωσε τη γλώσσά σουκαι κάν'την να σωπάσει.Κόψ'την σύρριζα.Πέτα την στα σκυλιά.Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.Και δεν θα μιλάς ,θα γίνεις φαφλατάς ,θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.Δεν έχεις περιθώρια.Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις,
κόψε τη γλώσσά σου.
Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ... !!!! "
Τα στοιχεία που δημοσιεύει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, που ιδρύθηκε, σαν σήμερα, πριν από 72 χρόνια, δυόμισι χρόνια μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, δείχνουν τη ζοφερή πραγματικότητα...…..
