Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Το σύστημα είναι ένοχο ή μήπως ένοχοι είμαστε εμείς....του συστήματος;



Παρατηρείς με προσοχή όλα τα παραπάνω καλόπαιδα και σίγουρα αν έχεις στοιχειώδη λογική....αρχίζεις και τα χάνεις!!!!
Αναρωτιέσαι συνεχώς, μόνος σου, μέσα σου, σε συζητήσεις με τους γύρω σου, σε παρέες, στη δουλειά, παντού, αναρωτιέσαι αν είσαι ξύπνιος ή κοιμάσαι, αν πράγματι έχουν συμβεί όλα αυτά ή όχι, αν τους ψήφισες κι αν τους πίστεψες, αν έπεσες ξανά και ξανά στο ίδιο λάθος πιστεύοντας τους, αναζητώντας απεγνωσμένα ελπίδα σωτηρίας για σένα, για τον τόπο σου, για το μέλλον όλων μας....
Τρελαίνεσαι πραγματικά αν αναλύσεις και σκεφτείς σοβαρά τι σου έχουν πει, πόσο έχεις πιστέψει, πόσο έχεις ελπίσει, τι έχεις ψηφίσει.
Μετά ως αντίδοτο στην επερχόμενη τρέλα σου, λες στον εαυτό σου: "δεν γινόταν αλλιώς, έτσι όπως τα λένε είναι, έχουν δίκιο, δεν μπορεί τόσα εκατομμύρια κόσμος να κάνει λάθος, είναι σοφός λαός ο ελληνικός, καλά τα πάνε, εμείς φταίμε για όλα, καλά να πάθουμε, μαζί τα φάγαμε, θα φύγουμε απ'  την κρίση σύντομα, επιτέλους αριστερή κυβέρνηση, οι άλλοι άχρηστοι, αυτοί μας έσωσαν, μας σώζουν, τους χτυπάνε γιατί δεν είναι στο σύστημα" ............
Μετά ξυπνάς, παραδέχεσαι πόσο αριστουργηματικά στη στήσανε για άλλη μια φορά, πόσο αριστοτεχνικά στη στήνουν τόσα χρόνια, πως είσαι στο σύστημα κι εσύ, όπως κι ο Αλέξης και τότε το ξέρεις πια....ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ.
Εκτός αν πάψεις να δέχεσαι, να συμβιβάζεσαι, να αποδέχεσαι, να καταδέχεσαι, να συναινείς, να υπομένεις, να περιμένεις, να μοιρολατρείς, να παίρνεις ό,τι σου δίνουν, να νομίζεις ότι ωφελείσαι κι εσύ, να είσαι το σύστημα, να είσαι στο σύστημα κι εσύ αλλάαα....
Αντέχεις;
Ένοχο το σύστημα, ένοχοι κι εμείς.
Γιατί τα γράφεις όλα αυτά; Θα αναρωτηθεί κάποιος.....για να τα διαβάζω και να νομίζω ότι μπορώ να επαναστατήσω, να νομίζω ότι αντιδρώ, να νομίζω ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα, να αυταπατώμαι, γι' αυτό.
Πόσο συγχυσμένος, πόσο θυμωμένος, εξαπατημένος, πόσο βλάκας νιώθω....το δείχνει η απουσία καταγραφής σκέψεων εδώ στο blog μου για πάνω από μισό χρόνο.
Περαστικά μου.
Ένοχος ο κατηγορούμενος....όπως το Σύστημα!!!!

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ


Θα προσεγγίσω σήμερα το θέμα του δημοψηφίσματος, με αφορμή το παραπάνω υπέροχο ποίημα του μεγάλου μας ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη.
Πρέπει να έχουμε ψυχραιμία, νηφαλιότητα, ομόνοια και σεβασμό στην διαφορετική άποψη του άλλου δίπλα μας. Αυτό επιτάσσει ο πολιτισμός και η δημοκρατία.
Την επόμενη μέρα όλοι μαζί θα αντιμετωπίσουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την κατάσταση και όλοι μαζί θα επωμιστούμε τις όποιες αποφάσεις.
Το υπέροχο ποίημα του με τον ιταλικό τίτλο (όποιος έκανε τη μεγάλη άρνηση) ταιριάζει απόλυτα στα διλήμματα και στην απόφαση που ο καθένας από μας έχει ή θα πάρει είτε αυτό αφορά έναν συμβιβασμό είτε την ανάληψη μιας ευθύνης.
Στην περίπτωση δε του συμβιβασμού η άρνηση είναι σίγουρα πιο δύσκολη και πάντα επώδυνη.
Στη δε παρούσα περίπτωση του δημοψηφίσματος....οι αρνητές....ας συνειδητοποιήσουμε, εγώ προσωπικά το έχω ήδη κάνει, ότι το μεγάλο ΌΧΙ μας, όπως όλα τα μεγάλα ΌΧΙ, μπορεί να μας καταβάλλει σε όλη τη ζωή μας, όπως υπέροχα γράφει ο Καβάφης.
Νιώθω ήδη ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Juncker - Το ανδρείκελο των συμφερόντων (λέγε με Πρόεδρο Ε.Ε.) και η ιστορική ελληνική απόφαση.



Να τον χαιρόμαστε τον Πρόεδρο της Ε.Ε., τον αξιότιμο Λουξεμβούργιο κ. Jean Claude Juncker .
Άλλο ένα ανδρείκελο των συγκεκριμένων συμφερόντων, βγαίνει μπροστά, πρώτος πρώτος, άμεσα, γρήγορα, συντονισμένα, θλιμμένος, απογοητευμένος, σαν απατημένη σύζυγος, να χύσει τα κροκοδείλια δάκρυα του για την κατάσταση της χώρας, τώρα που κινδυνεύουν τα συμφέροντα  των αφεντικών του (διότι μια έξοδος της χώρας θα έχει επίπτωση στην παγκόσμια οικονομία, μικρή ή μεγάλη, αδιάφορο γι' αυτούς, που δεν θέλουν να χάνουν ούτε σεντ).
Δεν είδα ούτε μισή αντίστοιχη συνέντευξη, καμία μακροσκελή δήλωση και διάγγελμα για τους χιλιάδες νεκρούς, απελπισμένους Έλληνες που αυτοκτόνησαν λόγω της κρίσης, όλα αυτά τα χρόνια και φυσικά ούτε για την φτωχοποίηση της πλειονότητας του ελληνικού λαού, οδηγώντας τον στην ανέχεια και  την απελπισία, προκειμένου να διατηρήσουν τα δικά τους τραπεζικά και οικονομικά status, γενικότερα.
Την Κυριακή ας δείξουμε συνέλληνες ότι παρά την απίστευτη παρακμή που βιώνουμε σαν έθνος, όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά, πολιτικά και ηθικά, ότι έχουμε κρατήσει κάτι από το DNA των προγόνων μας κι ας πούμε (εμείς οι αμελητέοι, η κουτσουλιά της υφηλίου) ένα περήφανο ΌΧΙ  στην υποδούλωση, ΌΧΙ στην Ευρώπη δύο, τριών και τεσσάρων ταχυτήτων, ΌΧΙ στην πολιτική των ολίγων και του πλούσιου βορρά για εσαεί υποτέλεια και απόλυτη εκμετάλλευση του Νότου, ΌΧΙ στη συνεχή επιτήρηση και αναμονή κάθε φορά της "δόσης"  σαν χρήστες που περιμένουμε την παράταση της ζωής μας μέχρι την επόμενη φορά, ΌΧΙ στην απίστευτη έπαρση και θράσος του Προέδρου Juncker με την προτροπή να μην αυτοκτονήσουμε επειδή φοβόμαστε το θάνατο....(τι εννοεί ο ποιητής, ότι κάποια στιγμή, θέλοντας και μη θα μας πεθάνουν;)   Είμαστε υπέρ της ειρήνης, της ομόνοιας, της αλληλεγγύης, της προσφοράς, έχουμε φιλότιμο αλλάαααα.....αν χρειαστεί να πέσουμε....ξέρουμε να πέφτουμε ΗΡΩΪΚΑ  αλλά και να ξανασηκωνόμαστε!!!!!!
Προσωπικά θα πω ένα Ηρωϊκό ΌΧΙ, γνωρίζοντας ότι οι συνέπειες του μπορεί και να είναι επώδυνες την επόμενη μέρα.
Ξέρω όμως, ότι αν λυγίσω τώρα.....θα με πατάνε μια ζωή!!!!!
Σκεφτείτε....και πράξτε κατά συνείδηση φίλοι μου. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια κομβική και δύσκολη απόφαση.
Ό,τι και να γίνει πάντως, αν σηκώσουμε το ανάστημα μας, αν δεν φοβηθούμε και πούμε ΌΧΙ στα καθεστωτικά συμφέροντα και στα τελεσίγραφα, θα γράψουμε για άλλη μια φορά το όνομα μας στην Παγκόσμια Ιστορία  (πολύ φοβάμαι όμως ότι....θα δειλιάσουμε).
Έχουμε την ευκαιρία μας.....Ίδωμεν!!!!

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Η ελπίδα έρχεται....η βρώμα φεύγει;

Λίγες ώρες έμειναν πριν τη σημαντικότερη στιγμή μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Η ώρα της κάλπης. Η ώρα του λαού. Η ώρα της επιλογής, της πραγματικής δύναμης του λαού, της ψήφου μας.
Ας εκμεταλλευτούμε  τη δύναμη της ψήφου μας όσο μπορούμε καλύτερα
Κατακλυστήκαμε όλες αυτές τις μέρες από ενορχηστρωμένες προσπάθειες επηρεασμού μας, μέσω του φόβου, μέσω του τρόμου αλλά και μέσω της ελπίδας, της προσδοκίας, της αλλαγής, της ανάτασης και πολλών άλλων συνιστωσών που επηρεάζουν το θυμικό μας, το φανατισμό μας, το είναι μας.
Ας σκεφτούμε θετικά, ας σκεφτούμε σοφά, ας ακούσουμε τη λογική μας, ας ακούσουμε την καρδιά μας. Κάθε απόφαση που θα παρθεί με βάση τα παραπάνω θα 'ναι μια απόφαση αν μη τι άλλο σωστή με βάση τα δικά μας κριτήρια.
Άλλα ίσως είναι λάθος, άλλα ίσως είναι σωστά. Σε κάθε περίπτωση θα 'χουμε κάνει το καθήκον μας απέναντι στους εαυτούς μας, στις οικογένειες μας,  απέναντι στην κοινωνία, απέναντι στη χώρα μας.
Προσωπικά, είμαι πάντα αισιόδοξος αλλά όπως λέει και το αρχαίο ρητό: συν Αθηνά και χείρα κίνει.
Μην περιμένουμε απ' τους άλλους να αλλάξουν τη μοίρα μας, να αλλάξουν την Ελλάδα, αν δεν θελήσουμε να το πράξουμε πρώτοι εμείς. 
Ας τολμήσουμε κι ας σφάλουμε. Να ξέρουμε τουλάχιστον ότι προσπαθήσαμε.
Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και στην ελπίδα πάντα στηρίζομαι...αρκεί να προσπαθώ πρώτα ο ίδιος να αλλάξω τα πράγματα, να αλλάξω νοοτροπίες, να τηρώ τους νόμους, να σέβομαι τους άλλους, να υπερασπίζομαι το δίκαιο, να μοχθώ και να μην κοροϊδεύω. Να ζητώ τη δικαίωση των αδικημένων αλλά και την τιμωρία των ενόχων.
Ίσως το πρωί της Δευτέρας ξημερώσει μια άλλη μέρα, μια νέα ελπίδα για τη χώρα....που ίσως,...ποιος ξέρει....ίσως γίνει πραγματικότητα.....και ξεβρομίσει η χώρα απ' τη σαπίλα, τη διαφθορά, την ανυποληψία, την αδικία, την αλητεία, την παράνοια, τη μιζέρια, την ατιμωρησία, τη συνενοχή, το λάδωμα, την αναξιοκρατία, την ασυδοσία, την αμορφωσιά και ξαναγεννηθούμε ως έθνος.
Έχουμε φτάσει σε απίστευτη παρακμή ως χώρα καθώς το έθνος του πολιτισμού είναι πλέον απαίδευτο κι αυτό είτε έγινε συστηματικά και εσκεμμένα, είτε όχι, καθώς δεν μου αρέσουν οι συνομωσιολογίες, μας έχει φέρει σ' αυτό το σημείο. 
Οι ευθύνες είναι καθολικές, στο μερίδιο που αναλογεί στον καθένα μας. 
Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για παρακάτω...πρέπει ν' αρχίσουμε ν' ανεβαίνουμε σιγά σιγά και σταθερά. 
Θέλει κόπο, θέλει αποφασιστικότητα. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. 
Ας μαυρίσουμε όσους μας μαύρισαν τις ζωές. 
Ας πιαστούμε από κάπου κι ας ξεκινήσουμε όλοι μαζί την ανάταση της χώρας.
Ας αλλάξουμε σελίδα, μη ξεχνάμε, μη λησμονάμε τη χώρα μας.
Καλή ψήφο συνέλληνες, Σοφή ψήφο Ελλάδα.

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

ΣΥΝΕΤΑ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, ΙΣΧΥΡΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΗΜΟ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ, ΕΥΡΩΠΗ

Φίλες και φίλοι,
Λίγες σκέψεις πριν πάμε όλοι στην κάλπη.
Κάθε τέτοια εποχή, εποχή εκλογών, έχουμε τη δύναμη στα χέρια μας.
ΕΜΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ, μόνο που δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει αρκετά καλά.
ΕΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ κι όχι εμείς αυτούς.
Κάθε εκλογές, όποιες κι αν είναι αυτές, εμείς είμαστε οι ισχυροί κι οι έχοντες εξουσία, οι ανίσχυροι.
Για μια μέρα, κάθε φορά, έχουμε την τύχη στα χέρια μας.
Κι όμως, τις περισσότερες φορές τη σπαταλάμε άμυαλα, επιπόλαια.
Σε λίγες ώρες ξημερώνει και φτάνει αυτή η στιγμή, η στιγμή η δική μας.
Η στιγμή να μιλήσει ο λαός. Ο λαός χειραγωγείται; Ναι. Παραπλανείται; Ναι.
Κοροϊδεύεται; Σαφώς ναι. Ο λαός όμως αυτή τη μέρα και κάθε μέρα, αν θέλει, έχει τη δύναμη.
Ας το καταλάβουμε κάποτε αυτό κι ας πάρουμε τις σωστές αποφάσεις προς όφελος όλων μας,
προς όφελος της χώρας.
Σε λίγες ώρες θα μπούμε πίσω απ' το παραβάν.
Ας ΜΗΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣΤΟΥΜΕ απ' όσους είχαν χρήματα και διαφημίστηκαν και προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ. Ας ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ που έγινε ή δεν έγινε στους Δήμους μας κι ας ψηφίσουμε αυτούς που πραγματικά αξίζουν, που πραγματικά μπορούν, που έχουμε αποδείξεις για το έργο, την τιμιότητα τους, την πορεία τους.
Στην Περιφέρεια και στις Ευρωεκλογές την επόμενη Κυριακή ας δώσουμε ηχηρό μήνυμα στους κυβερνώντες ότι ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΟΥΤΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ !!!
Συνετή, συνειδητή, ισχυρή ψήφο αύριο και την επόμενη Κυριακή φίλοι μου.
Εμείς είμαστε οι πολλοί κι εμείς μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία που ζούμε.
ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ !!!
Καλή ψήφο.

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ - ΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΗΧΗΡΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ

 
Καλό μήνα σε όλους.
Η Πρωτομαγιά σήμερα έχει διττό συμβολισμό. Απ' τη μία φέρνει από τα αρχαία χρόνια τον συμβολισμό της άνοιξης, της ευφορίας, της ελπίδας κι απ' την άλλη με τις αντίστοιχες έννοιες να αναζητούνται, να επιδιώκονται, να κατακτώνται, τον συμβολισμό των αγώνων των εργατών.
Η Πρωτομαγιά είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για όλους μας, να αφυπνιστούμε εν όψει των επικείμενων εκλογών. Οι κρατούντες μας έχουν σκόπιμα υπνωτίσει. Μας κρατούν σε καταστολή με τη βοήθεια των ΜΜΕ και μας αποχαυνώνουν κάθε μέρα και περισσότερο, ώστε την κρίσιμη ώρα, την μοναδική ώρα που έχουμε πραγματικά τη δύναμη στα χέρια μας, την ώρα της επιλογής στην κάλπη, να είμαστε πλήρως αποπροσανατολισμένοι και να μπορέσουν να μας κατευθύνουν τεχνηέντως σε ψήφο που δεν θα επηρεάζει τη θέση τους, την κυριαρχία τους, τη βολή τους.
Η συγκεκριμένη χαλάρωση λόγω και της καθημερινότητας, έχει επέλθει λίγο ή πολύ σε όλους μας. Δεν βρισκόμαστε αποκομμένοι από την κοινωνία, ζούμε κι αναπνέουμε μέσα σ' αυτήν κι επηρεαζόμαστε άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο όλοι μας.
Έχοντας ως παράδειγμα τον εαυτό μου, που οργίζεται από τα τεκταινόμενα στη χώρα μας, την τελευταία 5ετία περισσότερο και που εκδηλώνω την οργή μου ποικιλοτρόπως, κυρίως όμως μέσα από το παρόν blog μου με τα γραφόμενα μου, διαπιστώνω ότι μέσα στο 2014 δεν έχω γράψει ΤΙΠΟΤΑ. Τυχαίοο; Δεν νομίζω, όπως λέει και το σχετικό slogan. Έχω επηρεαστεί κι εγώ όπως φάνηκε απ' την απραξία της γραφής μου, απ' αυτή την εντέχνως διαμορφωθείσα κατάσταση.
Μήπως  τελικά όλα βαίνουν καλώς, μήπως περάσαμε την κρίση κι έρχεται η ανάπτυξη κι αδίκως φωνάζαμε και οργιζόμασταν; Όλα όσα έγιναν ήταν προς όφελος μας και δεν το βλέπαμε οι κοντόφθαλμοι;
Ας μην εθελοτυφλούμε μέρα που είναι. Ας αφυπνιστούμε, όπως έκανα εγώ πρωί πρωί κι η μέρα με παρακίνησε να γράψω το παρόν κείμενο.
Ας αναλογιστούμε την κατάσταση της κοινωνίας μας σήμερα και στο παρελθόν.
Ας σκεφτούμε τη ζωή μας σήμερα και χθες. Πόσα ταξίδια πηγαίναμε και πόσα πάμε; Πόσες φορές βρισκόμασταν με φίλους για φαγητό στο σπίτι ή έξω και πόσο βλέπουμε τους φίλους μας σήμερα; Πόσο εμείς οι ίδιοι απολαμβάνουμε μικρά καθημερινά πράγματα σήμερα και πόσο στο παρελθόν; Πόσο ανταποκρινόμασταν στις υποχρεώσεις μας και πόσο αδυνατούμε σήμερα; Πόσα καταστήματα είναι κλειστά σήμερα και πόσα χθες; Πόσοι άνεργοι ήταν χθες και πόσοι σήμερα; Πόσοι από μας έχασαν τη δουλειά τους και ίσως και τις οικογένειες τους και τους συντρόφους τους; Πόσους αστέγους βλέπουμε καθημερινά και πόσοι ψάχνουν στα σκουπίδια; Φαινόμενα αδιανόητα πριν από μερικά χρόνια. Πόσοι σιτίζονται από τα κοινωνικά συσσίτια του Δήμου, της Εκκλησίας και άλλων φορέων; Πόσες αυτοκτονίες λόγω ανέχειας ή αδυναμίας ανταπόκρισης στα νέα δεδομένα έχουν γίνει στο παρελθόν και μέχρι σήμερα;
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι ύψιστο ηθικό δεδομένο που δεν υφίσταται σήμερα. Η οικονομική κατάσταση της μεγάλης μερίδας των πολιτών έχει μεταβληθεί προς το χειρότερο, βίαια και άδικα ενώ η προνομιούχος τάξη των κρατούντων δεν έχει στερηθεί σχεδόν τίποτα από τα προνόμια και τον τρόπο ζωής του παρελθόντος. Γιατί να το κάνει άλλωστε αφού μπορεί να επιρρίπτει κάθε λογής οικονομικό βάρος στις πλάτες  των υπολοίπων;
Έρχεται η ώρα της κρίσης όμως κι ας δώσουμε το μήνυμα που θέλουμε. Είμαι σίγουρος ότι θα το κάνουμε αν πραγματικά ξυπνήσουμε και δεν παραμείνουμε στο λήθαργο που έχουμε πέσει.
Η Πρωτομαγιά και ιδιαίτερα η Εργατική Πρωτομαγιά που ως γνωστόν δεν είναι αργία, είναι απεργία, ας είναι το έναυσμα για νέους αγώνες και προετοιμασία μας για μια ηχηρή απάντηση σε όλους αυτούς που επιβουλεύονται τις ζωές μας, στις κάλπες που θα στηθούν σε τρεις βδομάδες από τώρα.
Να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα, ένα σφοδρό χαστούκι, σ' αυτούς που διέλυσαν και συνεχίζουν να διαλύουν τις ζωές μας, στο οικονομικό - τραπεζικό κατεστημένο που αδηφάγο κατασπαράζει ολοένα και περισσότερο τις σάρκες μας.
ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ, ΚΑΛΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΝΙΚΗ,
ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΑΠ' ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ !!!!


Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ... Που είσαι;

 
Μέρα μνήμης σήμερα, μέρα τιμής για τους αγωνιστές της δημοκρατίας.
Γι' αυτούς που αντιστάθηκαν, που αντέδρασαν, που ζήτησαν τα αυτονόητα για κάθε ευνομούμενη δημοκρατική κοινωνία : Εργασία, Εκπαίδευση, Έκφραση ή αλλιώς Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Δυστυχώς σήμερα, σαράντα ολόκληρα χρόνια μετά, τα ζητούμενα είναι ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια!!! 
Άραγε αντιστεκόμαστε - αμυνόμαστε σήμερα οι Έλληνες;
Διανύουμε μια παρατεταμένη περίοδο ανεργίας, χωρίς το βασικό όπλο άμυνας μας, την εκπαίδευση, τη μόρφωσημας, την εξειδίκευση στην εργασία μας. Χωρίς να μπορούμε να αντιληφθούμε στην πλειονότητα μας, κυρίως λόγω έλλειψης Παιδείας, τη λεηλασία που υφίσταται η χώρα σε όλα τα επίπεδα, μένοντας άπραγοι, υπομένοντας το μοιραίο, δηλαδή την υποδούλωση, όπως στο παρελθόν.
Σήμερα, ζούμε μια μορφή χούντας, ιδιόμορφης βέβαια. Με τις ίδιες πρακτικές και δράσεις αλλά κεκαλυμμένη απ' τον δημοκρατικό μανδύα που έχει ενδυθεί.
Ούτε ψωμί υπάρχει σήμερα, ούτε Παιδεία, ούτε Υγεία, ούτε Κοινωνική Ασφάλιση. Τίποτε δηλαδή απ' τα βασικά και ύψιστα αγαθά μιας σύγχρονης, δημοκρατικής κοινωνίας.
Τι υπάρχει όμως που δεν υπήρχε στη χούντα; Ελευθερία.
Μα για ποια ελευθερία μιλάμε; Ελευθερία έκφρασης ή κινήσεων ή δράσης;
Ελευθερία που εσκεμμένα αφήνεται να απλώνεται στα όρια της ασυδοσίας και να γεννά εκφάνσεις της "θεωρίας των δύο άκρων", που αποπροσανατολίζουν, διχάζουν και φοβίζουν το λαό, κρατώντας τον αδρανή, ευνουχισμένο, ανύμπορο να αντιδράσει στα δεινά που έχουν προγραμματίσει γι' αυτόν.  
Οι κρατούντες δεν χρειάζονται σήμερα παρακολουθήσεις, κρατήσεις, φακελώματα για να ελέγχουν και να καταπνίγουν κάθε τι το επαναστατικό και αντιδραστικό εναντίον τους, αρκούνται στην προπαγάνδα μέσω των διεφθαρμένων ΜΜΕ, στρέφοντας την μία κοινωνική ομάδα έναντι της άλλης και αφήνοντας ελεύθερα καθέναν να εκφραστεί, να βρίσει, να χειροδικήσει, να ξεσπάσει, ώστε φτάνοντας στο σπίτι του να επαναστατήσει καθήμενος στον καναπέ του.
Ποιες οι επιλογές μας με την "επανάσταση του καναπέος"; Που οδηγούμαστε λοιπόν; Ποιες είναι οι επιλογές μας συνέλληνες; Να παραμείνουμε ωχαδερφιστές και εαυτούληδες, όπως μας δίδαξαν καλά τόσα χρόνια;
Να σκύψουμε το κεφάλι στους νέους κατακτητές μας και να δεχτούμε τη μοίρα του δούλου των μεγαλοαφεντάδων, ξένων και ντόπιων;
Μήπως η σημερινή εποχή της πληροφορίας δεν αντέχει τέτοια καταπίεση; Μήπως έχουμε το σθένος να αντισταθούμε, αν αποφασίσουμε να ενωθούμε για τον κοινό καλό κι όχι το ατομικό μας;
Ας κάνουμε μια εσωτερική αναζήτηση σήμερα, μέρα που είναι κι ας ανασύρουμε το φιλότιμο, τον τσαμπουκά, τον καλό εαυτό μας κι ας μονιάσουμε για το κοινό καλό.
Μπας και δει αυτός ο τόπος μια πραγματική άσπρη μέρα, μπας και φανεί αυτός ο πολυπόθητος, ο νοητός ήλιος της δικαιοσύνης, που τόσο σκοτάδι έχει επιφέρει η έλλειψη του στις ελληνικές ψυχές και στο έθνος μας.
Χρόνια πολλά σε όλους, καλό αγώνα, καλή λευτεριά!!!!!!!!!!!!!!!