Το αγαπημένο ποίημα-στάση ζωής, του Καβάφη, σε μια ωραία μελοποίηση.
Αφιερωμένο σε όσους ακόμα προσπαθούν να φυλάττουν Θερμοπύλες, σε μια εποχή αποσύνθεσης, υποκρισίας, εξαθλίωσης, αναλγησίας και άκρατης πολυεπίπεδης βίας.
https://youtu.be/OsmunQqtkMQ?feature=shared
Είχα πολύ καιρό να γράψω κάτι. Προφανώς δεν ένιωσα την ανάγκη νωρίτερα ή με κατάπιε η καθημερινότητα.
Σήμερα όμως πληροφορήθηκα άλλη μια αδικία δίπλα μου και θέλησα έτσι να βγάλω την αηδία που ένιωσα.
Φοβάμαι να σκεφτώ τι θα ένιωθα, αν εγώ ήμουν ο θιγόμενος.
Ακολούθως παραθέτω ένα απόσπασμα κειμένου, που βρήκα στο διαδίκτυο, σε σχέση με την πρώτη σκέψη που έκανα.
Κάποτε, λέγεται, ένας χρυσαετός με πολύ δυνατά φτερουγίσματα έφθασε στην πιο ψηλή κορυφή του Ταϋγέτου και κάθισε να ξαποστάσει.
Αγναντεύοντας πολιτείες, χωριά, κάμπους, βουνά και πελάγη.
Ξαφνικά κοιτάει στο βράχο που πατούσε και βλέπει ένα γυμνοσάλιαγκα (σαλιγκάρι) λέει: «Ε, εσύ βρε ασήμαντο πως έφθασες εδώ πάνω;».
Και ο γυμνοσάλιαγκας του απαντά: «Γλείφοντας έρποντας και με τα κέρατά μου, βασιλιά μου».
Γέμισε ο κόσμος γυμνοσάλιαγκες και χρυσαετούς - βασιλιάδες!!!!
Επιμένω σταθερά όπως γαλουχήθηκα κι εύχομαι να μη χρειαστεί να αλλάξει ποτέ αυτή η συνθήκη:
Καλύτερα ελεύθερος και στη γη, παρά δούλος στην κορυφή.
Καληνύχτα σας.
