ΜΑΥΡΗ ΟΘΟΝΗ - ΜΑΥΡΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

 

 

Λίγο πριν τις 11.00 το βράδυ, απόψε, 11 Ιουνίου του 2013, τα τρία πρώτα κανάλια στο τηλεχειριστήριο μου, όπως πιστεύω και στων περισσότερων σπιτιών , έπαψαν να λειτουργούν κι ένα μαύρο χρώμα κάλυψε την οθόνη της τηλεόρασης.
Η κρατική τηλεόραση με μια απλή Υπουργική Απόφαση έκλεισε. Το για πόσο, είναι δευτερεύων θέμα νομίζω. Το "γιατί;" και η πράξη αυτή καθαυτή είναι που συγκλονίζει. Το "αποφασίζομεν και διατάζομεν" είναι που τρομάζει, που εκπλήσσει αρνητικά και που τελικά εξοργίζει και φοβίζει ταυτόχρονα.

Σε τι καθεστώς άραγε ζούμε; Η γενιά μου δεν έζησε, κατ' ουσίαν, τη χούντα της επταετίας, έμαθε όμως τις πρακτικές της μέσα από τις αφηγήσεις των γονιών της και ξέρει καλά πως ενέργειες σαν τη σημερινή, δημιουργεί αβίαστα σχετικούς συνειρμούς.

Το μαύρο της οθόνης στα μάτια μου απ' τα κανάλια της ΕΡΤ, πραγματικά, μαύρισε τη διάθεση μου τόσο βίαια, τόσο απότομα, τόσο δυνατά. Άραγε πως μπορούν κάποιοι άνθρωποι, στο όνομα οποιασδήποτε εξυγίανσης, να διαλύουν θεσμούς, ζωές, καταστάσεις;

Εξυγιάνθηκε με αυτή την κίνηση η Ενημέρωση, που καθίσταται ανύπαρκτη, έστω και για λίγες μέρες ή μήνες, βάσει των σχετικών εξαγγελιών των κυβερνώντων;

Μήπως κάτι αντίστοιχο δεν γίνεται με το περίφημο σχέδιο "Άθηνά"  για την εξυγίανση της Παιδείας;

Ποιος τους έδωσε αυτό το δικαίωμα;

Μήπως η δημοκρατία, όπως σήμερα εκφράζεται, γειτνιάζει περισσότερο προς ένα απολυταρχικό, ανάλγητο και απόλυτα κατευθυνόμενο καθεστώς;

Κι έρχεται αβίαστα το ερώτημα, να κατακλείσει το νου μου: ως πότε θα ανεχόμαστε τόση κι άλλη τόση καταπίεση, τόση εξαθλίωση της ανθρώπινης υπόστασης, τόση τρομοκρατία κι ασυδωσία της κρατικής εξουσίας, τόση ανάλγητη και κατευθυνόμενη πολιτική στο όνομα δήθεν της οικονομικής εξυγίανσης της χώρας;

Όσο στρουθοκαμηλίζουμε κι ανεχόμαστε ό,τι μας σερβίρουν, χωρίς αντίσταση, προκειμένου να γλυτώσουμε το τομάρι μας, τόσο χειρότερες καταστάσεις θα βιώνουμε καθώς αυτό θα σημαίνει γι' αυτούς ότι αντέχουμε κι άλλα.

Υφιστάμεθα καθεστώς βίαιης υποδούλωσης, πολλαπλής διάστασης και η ανοχή μας τείνει να μας καταστήσει ραγιάδες των ντόπιων και ξένων νεοκατακτητών.

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους, έστω και τώρα, έστω κι αργά, πριν απωλέσουμε τη χώρα των προγόνων μας, τη χώρα του Αριστοτέλη, του Αρχιμήδη, του Ιπποκράτη, του Σωκράτη, του Αλέξανδρου του Μέγα, του Καβάφη, του Ελύτη, του Θεοδωράκη, του Χατζηδάκι, του Παπανικολάου, τη χώρα μας βρε αδερφέ, χάρισμα σ' αλλοφύλους.

Η αίσθηση της απώλειας, συναίσθηση της ασημαντότητας μας

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος φεύγει από τούτη την επίγεια ζωή, προκαλούνται πλήθος ερωτήματα, συναισθήματα, καταστάσεις. Πόσο μάλλον όταν αυτός είναι οικείος κι αγαπημένος.

Η αίσθηση της απώλειας είναι πολύ μεγαλύτερη κι ο πόνος δυσανάλογα μεγάλος.  Νιώθεις σφίξιμο στο στομάχι, σκέψεις χιλιάδες περνούν ασταμάτητα απ' το μυαλό σου, πεσιμιστικές, υπαρξιακές και πλήθος άλλες. Αισθάνεσαι όλη την περίοδο του πένθους σου ένα κενό, μια ασημαντότητα, μια ματαιότητα για ό,τι ζεις, ό,τι πράττεις κι ό,τι δεν πράττεις.

Μέσα απ' αυτές τις σκέψεις, μέσα απ' τη συνειδητοποίηση του γεγονότος της απώλειας, του θανάτου, αντιλαμβάνεσαι τελικά τη μικρότητα σου, την πραγματική ασημαντότητα σου, στο διηνεκές του σύμπαντος αλλά ταυτόχρονα και τη σπουδαιότητα σου, στο μικρόκοσμο που επιλέχθηκε να ζήσεις.

Κάθε θάνατος, κάθε απώλεια, δική μας κυρίως, γιατί των άλλων δεν μας αγγίζει τόσο, ανασύρει στο θυμικό μας την αντίληψη της αξίας της ζωής που ζούμε.

Ο καθένας μας, τότε έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί, πάντα μέσα απ' την προσωπική ικανότητα της διείσδυσης της σκέψης του, τα βαθύτερα ή όχι νοήματα ζωής: ποιος είναι, που πάει, τι ζητάει, ποιες είναι οι πραγματικές προσωπικές και κοινωνικές αξίες στην επίγεια ζωή και τι αυτός πρέπει ή μπορεί να προσφέρει; Ποιο τελικά είναι το λιθαράκι του σ' αυτή τη ζωή;

Ο πανδαμάτωρ χρόνος απαλύνει τον πόνο αλλά και αδυνατίζει τη μνήμη, τοποθετώντας τις υπαρξιακές αναζητήσεις, σκέψεις και θέσεις απέναντι στη ζωή, σε δεύτερη μοίρα καθώς η καθημερινότητα δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιου είδους ενδοσκοπήσεις.

Κι όμως, καθημερινά οφείλουμε να τιμούμε τη ζωή, τον εαυτό μας, τους αγαπημένους μας, τους δικούς μας, τους νεκρούς μας και να προσπαθούμε να γινόμαστε έστω και στο ελάχιστο καλύτεροι, για μια καλύτερη κοινωνία, για ένα καλύτερο αύριο, δικό μας, των αγαπημένων μας, της κοινωνίας μας  και των επόμενων γενιών μας.

Δύσκολο, το γνωρίζω. Ούτε εγώ μπορώ να το κάνω. Προσπαθώ όμως, το κάνω από καιρό σε καιρό, ναι, το παραδέχομαι, συνήθως μετά από κάποια απώλεια, όμως και σε άσχετο χρόνο,  προσπαθώντας πάντα να χω κατά νου, ότι είμαι τόσο σημαντικός αλλά και ταυτόχρονα τόσο ασήμαντος, για να μπορώ να παραμένω όσο μπορώ....ταπεινός.

 

ΥΓ. Στη μνήμη του πεθερού μου, Θόδωρου, που έφυγε από κοντά μας το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου 2012, χτυπημένος απ' την επάρατη νόσο.

Καλό του ταξίδι.

Τις πταίει και δεν κινείται φύλλο; ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

Μέρα πανελλαδικής απεργίας αύριο, των εργαζομένων (για πόσο ακόμα;) στον Δημόσιο και στον Ιδιωτικό τομέα.

Οι σκέψεις πολλές. Οι ελπίδες ελάχιστες. Οι συμμετοχές, ένα μεγάλο ερωτηματικό.

Τα προβλήματα όμως παραμένουν εκεί, άλυτα, ανυπέρβλητα, με συνεχώς αυξανόμενο αντί μειούμενο ρυθμό. Τα αδιέξοδα αρχίζουν να γίνονται ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση στην καθημερινότητα της  πλειονότητας των Ελλήνων.

Οι απαιτήσεις εξαλείφονται, οι αντιστάσεις καταρρέουν, η υπομονή εξαντλείται καθώς εξαντλούνται οι αντοχές απ' τη συνεχή μείωση μισθών και συντάξεων, απ' τη συνεχή φορολόγηση περί δικαίων και αδίκων, τη συνεχή αδικία, ανομία, βία, τις απολύσεις, τις διώξεις, την "διαθεσιμότητα".

Σε άλλες εποχές, με τόσο βίαια, άδικα και άμεσα μέτρα εξάλειψης του "καλαθιού της νοικοκυράς" θα χε παραλύσει η χώρα και θα 'χε πέσει η όποια κυβέρνηση.

Σήμερα; Τι γίνεται σήμερα;

Τις πταίει και δεν κινείται φύλλο;

Αναρωτιέμαι καθημερινά, επεξεργάζομαι συνεχώς γεγονότα και καταστάσεις, διαβάζω άρθρα και αναλύσεις για τη σημερινή κατάσταση, προσπαθώντας να κατανοήσω αυτή την αδράνεια, την παραίτηση, τη μεμψιμοιρία που διακατέχει το είναι μας.

Μέχρι τώρα έχω καταλήξει στα εξής δυστυχώς καθόλου κολακευτικά συμπεράσματα για την κοινωνία μας :

Είμαστε απαίδευτοι κι από κει ξεκινούν όλα, αφού η έλλειψη παιδείας μας καθιστά απόλυτα ευάλωτους στις όποιες προσλαμβανόμενες επιρροές, ελληνικές και ξένες (διαδίκτυο, κόμματα, κυβέρνηση, κοινωνικό περίγυρο, οικογένεια, εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο κλπ).

Αποτέλεσμα; Γινόμαστε υποχείρια αυτών που μπορούν να μας εξουσιάζουν το μυαλό κι όταν εξουσιάζεις το μυαλό, κατευθύνεις όπου θες και όπως θες το υποκείμενο σου.

Γίναμε ένας λαός φοβικός, υποτακτικός, ένας λαός παραιτημένος, ανάπηρος να δράσει.

Υπάρχουν ακόμα κομμάτια μας που αντιστέκονται, που δεν έχουν διαβρωθεί, που μπορούν να ξαναγεννήσουν την ελπίδα, την αναγέννηση, την αντίσταση σ' όλον αυτόν τον τρόπο ζωής.

Είμαι αισιόδοξος. Μήπως είμαι αιθεροβάμων; Μπορεί.

Όπως και να χει, θα μείνω πιστός στον εαυτό μου και θα ΑΠΕΡΓΗΣΩ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ παρά το αιματηρό κόστος της απεργίας.

Αν δεν αντισταθούμε, ένα είναι βέβαιο, θα χαθούμε μια ώρα νωρίτερα.

Ας ζήσουμε όπως επιθυμούμε, όσο μπορούμε περισσότερο.

ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ!!!!!    ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕΕΕΕΕ!!!!!!

Το 2012 φεύγει, το 2013 έρχεται...κάτι σαν το Johnnie Walker!!!

 

 

Διαβαίνοντας τις τελευταίες ώρες του 2012, η μνήμη μας ανατρέχει σ' όλο το έτος, κάνοντας μια ανασκόπηση, ενδοσκόπηση, όπως επιβάλλει το είναι μας, η υπόσταση μας, η ιδιοσυγκρασία μας, θέλοντας να κλείσουμε με θετικό ή αρνητικό πρόσημο το χρόνο που φεύγει.

Ανοίγοντας παράθυρο ελπίδας κι αναμένοντας, όντας πάντα αισιόδοξοι πως το νέο έτος θα είναι σίγουρα καλύτερο.

Η οικονομική κρίση που άγγιξε το σύνολο της παγκόσμιας αλλά και εγχώριας κοινωνίας συνεχίστηκε κι από το χρόνο με μεγαλύτερη ένταση, όσον αφορά τον αντίκτυπο της στο λεγόμενο καλάθι της νοικοκυράς και γενικότερα στην καθημερινότητα μας.

Πλήθος φόρων και νέων φόρων και τελών, απίστευτα άδικη κι ανάλγητη φοροεισπρακτική πολιτική του Κράτους απέναντι στους πολίτες του και ανυπαρξία ισονομίας, ισοπολιτείας, δικαιοσύνης, τιμωρίας. Ένα Κράτος ανοχύρωτο, επιθετικό και αιμοβόρο, προκειμένου να σωθεί, επιτέθηκε λυσσαλέα επί δικαίων και αδίκων, επί νομίμων και παρανόμων, επί παντός υπεύθυνου και ανεύθυνου.

Αποτέλεσμα; Μια κοινωνία ακόμα περισσότερο, διαιρεμένη και διχασμένη, φοβισμένη κι αποπροσανατολισμένη, βαδίζοντας στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα και κουπιά την προσδοκία καλύτερων ημερών.

Μια κοινωνία που είχε μάθει ως επί το πλείστον να παρανομεί, να φοροδιαφεύγει, να ενεργεί ατομικά, εγωιστικά, αδιαφορώντας για τη συνοχή της, τζογάροντας την συνέχεια της, με αποτέλεσμα την ηθική και υλική ανέχεια της.

Τώρα ήρθε η ώρα της ενδοσκόπησης, να ψάξουμε τον παλιό καλό εαυτό μας, να αναδείξουμε τα θετικά της φυλής μας, να ανασυνταχθούμε και να ζήσουμε αρμονικά και με αξιοπρέπεια.

Να περιθωριοποιήσουμε όλα όσα μας διέβαλαν τα προηγούμενα χρόνια και κυρίως τον χρόνο που φεύγει. Να απομονώσουμε πρακτικές διχόνοιας και μισαλλοδοξίας. Να τιμωρήσουμε παραδειγματικά όσους μας κορόιδεψαν, μας έκλεψαν, μας ταπείνωσαν, μας λοιδώρησαν.

Το 2012 υποστήκαμε όλα τα παραπάνω, άλλα σε μικρό κι άλλα σε μεγάλο βαθμό, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Αν βάλουμε στη ζυγαριά και όσα συνέβησαν στον καθένα μας σε προσωπικό επίπεδο, τότε μάλλον αρνητικά κλείνει αυτή η χρονιά.

Να πάει λοιπόν και να μην ξανάρθει.

Κι  όπως λέει η παράδοση μας, μέσα από τα κάλαντα, "Του χρόνου μας αρχή καλή και ο Χριστός μας προσκαλεί, την κακία ν' αρνηθούμε, μ' αρετές να στολιστούμε. Να ζούμε βίον τέλειον, κατά το ευαγγέλιον, με αγάπη με ειρήνη και με τη δικαιοσύνη. Χρόνια πολλά και ευτυχή, με καθαρά κι αγνή ψυχή, με χαρά και με υγεία και με θεία ευλογία".

Το 2012 φεύγει, το 2013 έρχεται.

Ας το αναμένουμε με αισιοδοξία και προσμονή όπως το γνωστό ουίσκι στην διαφήμιση, όχι για να χαλαρώσουμε και να εφησυχάσουμε αλλά με ελπίδα ανάτασης προσωπικής, κοινωνικής και εθνικής το νέο έτος, πράττοντας τα οφειλόμενα, τόσο στους εαυτούς μας όσο και το έθνος μας για μια καλύτερη ζωή.

Συν Αθηνά και χείρα κίνει, έλεγαν οι πρόγονοι μας και ήρθε η ώρα να το πραγματόσουμε.

Ο καναπές μας βούλιαξε. Ώρα να σηκωθούμε και να πράξουμε τα δέοντα.

ΚΑΛΗ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Μη ρωτάς για ποιον χτυπά η καμπάνα

Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα απ' την αίσθηση απώλειας της ασφάλειας που αφήνει η ανεργία. Χιλιάδες εργαζόμενοι στο Δημόσιο Τομέα, Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, μπήκαν από χθες σε καθεστώς διαθεσιμότητας με την δημοσίευση σε ΦΕΚ του Μνημονίου ΙΙΙ. Χθες στη σκέψη πως θα απολυθούν και συνάδελφοι μου, ανατρίχιασα. Είπα, έρχεται κι η σειρά μας. Σήμερα με την διευκρινιστική εγκύκλιο μάλλον τη γλυτώνουν. Πήγε η καρδιά μου στη θέση της. 

Τι θα απογίνουν οι υπόλοιποι και όλοι όσοι έχασαν και χάνουν τη δουλειά του κάθε μέρα;  Χθες αυτοί, αύριο κάποιοι άλλοι, μεθαύριο εμείς. Που μας οδηγούν αυτοί οι καιροσκόποι σε διατεταγμένη υπηρεσία; Να σκοτωθούμε μεταξύ μας; Να χάσουμε την αξιοπρέπεια μας; Να ζούμε μόνο για να δουλεύουμε και μάλιστα υποτελειακά;

Η ψαλίδα έχει ανοίξει τόσο που κοντεύει να σπάσει. Οφείλουμε να μείνουμε ενωμένοι απέναντι στη λαίλαπα των αθρόων απολύσεων, των βάναυσων μέτρων άγριας λιτότητας για να μπορέσουμε να αναχαιτήσουμε το αδηφάγο τέρας των ισχυρών οικονομικοπολιτικών ίδιων συμφερόντων και να ζήσουμε εν τέλει σε μια ευνομούμενη και δίκαιη όσο το δυνατόν μελλοντική ελληνική κοινωνία. Γρηγορείτε συνέλληνεεεεεες.

Μη ρωτάς για ποιον χτυπά η καμπάνα, η καμπάνα χτυπάει πάντα για σένα, όπως είπε ο John Donne.

Η πατρίδα βυθίζεται κι εμείς αφήνουμε μούτσους να παριστάνουν τους καπετάνιους !!!!!

Η κρίση δεν είναι ελληνική αλλά κάποιοι χορεύουν πάνω στο βαριά ασθενές σώμα της Ελλάδας, κάνοντας πειράματα κι εγχειρήσεις, αβέβαιου αποτελέσματος, ώστε να σώσουν τους πραγματικούς πελάτες τους, τραπεζίτες και μεγαλοοικονομικούς παράγοντες - δανειστές με τη συνδρομή των εγχώριων ηγετών - ανδρείκελων, πειθήνιων οργάνων τους.

Η κρίση δεν αφορά κάποιους, δεν αφορά λίγους, μας αφορά όλους. Ό,τι συμβαίνει γύρω μας αντανακλάται και πάνω μας. Κάποιοι ανόητοι θεωρούν ότι επειδή ακόμα έχουν και κατέχουν, δεν θα τους αγγίξει η κρίση. Πλανώνται πλάνην οικτράν οι αφελείς. Αποτέλεσμα; Δεν αντιδρούν, δεν αγανακτούν, δεν δρουν για να αλλάξει αυτή η τελματική κατάσταση.

Αυτό το πείραμα πρέπει να λάβει τέλος το συντομότερο δυνατό, μήπως και καταφέρουμε να σταθούμε στα πόδια μας πριν μας τα ακρωτηριάσουν ως λαού και ως έθνους.

Οι καμπάνες χτυπούν ασταμάτητα, οφείλουμε να τις ακούσουμε και να σπεύσουμε να σώσουμε εαυτούς και αλλήλους πριν διαλυθεί τελείως ο κοινωνικός ιστός της χώρας μας με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους μας.

 

 

Περικλής του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ - Η κριτική του έργου

 

          Παρακολούθησα χθες βράδυ στο Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, μια εξαιρετική παράσταση απ' το Εθνικό μας Θέατρο, σε μια εμπνευσμένη, λιτή κι απέρριτη σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του Γιάννη Χουβαρδά.
          Έχοντας ως βάση τα συναισθήματα και τις σχέσεις των ανθρώπων, ο Χουβαρδάς πλάθει μια παράσταση χωρίς χωροχρονικά όρια, τοποθετημένη μεν στην Ελλάδα, θέλοντας να δώσει έμφαση στις ανθρώπινες ιδιότητες και πράξεις, ενσωματώνοντας ή μη το θείο στην δικαίωση ή τιμωρία των ανθρώπων, ανάλογα με τις πράξεις τους, την λύτρωση και την γαλήνη - ευτυχία τους, μέσα από την κάθαρση και την αυτοπραγμάτωση, τον εξαγνισμό της ψυχής τους.
         Ανύπαρκτα σκηνικά, συνεχείς εναλλαγές ρόλων των ηθοποιών σύμφωνα με την μετάβαση από ένα τόπο σ' έναν άλλο και την αλλαγή προσώπων, βασισμένες κυρίαρχα στις εξαίρετες ερμηνείες τους.
         Μοναδική παραφωνία τα κοστούμια, μη λειτουργικά, χωρίς στίγμα ταυτότητας στους ρόλους, με ανεξήγητη τάση ομοιομορφίας, ίσως ήταν τέτοια η σκηνοθετική οδηγία.
        Το λιβανέζικο μοιρολόι και το παιδικό τραγούδι αλλά και ανάδειξη κωμικών στιγμών, έδωσαν εμφανώς την αίσθηση ξετυλίγματος του έργου υπό τη μορφή παραμυθιού, στοιχείο που βρίσκεται και σε άλλα έργα του Σαίξπηρ.

       Πολύ καλές οι ερμηνείες όλων ανεξαιρέτως των ηθοποιών με κορυφαίες αυτές των Μαυροματάκη, Χατζησάββα, Πιατά, Λούλη και Γουλιώτη. Ευχάριστη έκπληξη η ερμηνεία του αιώνιου εφήβου Γιάννη Βογιατζή και του Γιώργου Γλάστρα.
Μακάρι να βλέπαμε συχνότερα τόσο αξιόλογες παραστάσεις.

Μπράβο στον κ. Χουβαρδά και στο Εθνικό Θέατρο.

Εύχομαι αντίστοιχη ποιοτική συνέχεια και στις παραστάσεις τον χειμώνα!!!

ΕΚΛΟΓΕΣ 2012 - Ώρα ευθύνης, ώρα τιμωρίας, ώρα ανατροπής (μέρος δεύτερο)

Έτσι είχα καθήσει και στις 5 Μαΐου, παραμονή των εκλογών κι έγραψα μερικές σκέψεις μου.

Το επαναλαμβάνω τώρα, καθώς νιώθω και πάλι την ανάγκη να εκφραστώ λεκτικώς, για την σημερινή κατάσταση και τις επιλογές μου, πέρα απ' την δυνατότητα που μου δίνει η ρίψη της αυριανής ψήφου μου, σε μια κάλπη κάποιου εκλογικού τμήματος.

Σε συνέχεια των γραφομένων μου πριν ένα και κάτι μήνα, απλά οφείλω να επαναλάβω, καταρχήν στον εαυτό μου, ότι δεν άλλαξε κάτι αυτό το μήνα που να με οδηγεί να σκεφτώ και να ενεργήσω διαφορετικά όσον αφορά την ψήφο μου, παρά τον λυσσαλέο και απροκάλυπτα διαστρεβλωτικό λόγο σχεδόν του συνόλου των ΜΜΕ (Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης, αποχαύνωσης, διαστρέβλωσης, καθοδήγησης κλπ).

Μήπως στο διάστημα αυτού του μήνα έπαψαν να υπάρχουν πένητες και εξαιτίας αυτών να υπάρχει εγκληματικότητα; μήπως πλήρωσαν όσοι έφτασαν τη χώρα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα; μήπως ξαφνικά λεφτά ξανά υπάρχουν; μήπως όλοι αυτοί που μας κορόιδεψαν, έπαψαν να το κάνουν αυτό το μήνα ή μήπως το κάνουν με πιο απροκάλυπτο και αναίσχυντο τρόπο;

Μήπως έπαψαν να θέλουν να μας κυβερνήσουν πάλι αυτοί, που πρώτοι πρέπει να απολογηθούν επειδή μας κυβερνούσαν μέχρι σήμερα;

Μήπως τα φαινόμενα βίας και ρατσισμού μειώθηκαν ή εξαλείφθηκαν αυτό το μήνα ή μήπως διογκώθηκαν και κάποιοι στην έλλειψη του οργανωμένου κράτους και της ατιμωρησίας και ασυδωσίας που επικρατεί, αλωνίζουν σε όποια αλώνια και σαλόνια επιθυμούν, ανεξέλεγκτα;

Μήπως έπαψαν να μας απειλούν ότι θα φτωχύνουμε, ότι θα χρεοκωπήσουμε, ότι δεν θα έχουμε τα βασικά είδη προς το ζειν ή ότι θα μας πάρουν κάποιοι τα σπίτια μας;

Μήπως όλοι αυτοί δεν έχουν καταλάβει ότι ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται;

Μήπως δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι περισσότεροι που διαβίωναν κοιμώμενοι, ξύπνησαν και αποφάσισαν να διαβιώσουν αλλιώς;

Για όσους κοιμούνται ακόμα θα πω... μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, θα ζήσουν περισσότερο, όμως δεν θα τους αφήσουμε να διαιωνίσουν μια κατάσταση για να ζήσουμε όλοι οι υπόλοιποι λιγότερο.

Ας βάλουμε πάτο στο βαρέλι μας κι ας ανορθώσουμε τη χώρα, δείχνοντας το δρόμο και στην υπόλοιπη Ευρώπη κι ας φτάσαμε στα όρια του εξευτελισμού και της απόλυτης αδιαφάνειας και διαφθοράς.

Ας κρατήσουν οι χοροί  και σήμερα λοιπόν, σαν να κερδίσαμε και πάλι το  EURO.........

.... κι από αύριο, έντιμη δουλειά, αισιοδοξία και όραμα για ένα ευοίωνο μέλλον, με πραγματική αλλαγή εποχής στη πολιτική σκηνή και στη χώρα μας γενικότερα.

ΣΟΦΗ ΨΗΦΟ ΕΛΛΗΝΕΣ!!!!!

Σημείωση: Να μην "παραμυθιαστούμε",  να μη "μασήσουμε" και να ολοκληρώσουμε οριστικά και αμετάκλητα το νέο πολιτικό σκηνικό...μπας και δούμε "άσπρη μέρα".