Όσο μπορείς.....ακόμα!!!!

Το αγαπημένο ποίημα-στάση ζωής, του Καβάφη, σε μια ωραία μελοποίηση. 

Αφιερωμένο σε όσους ακόμα προσπαθούν να φυλάττουν Θερμοπύλες, σε μια εποχή αποσύνθεσης, υποκρισίας, εξαθλίωσης, αναλγησίας και άκρατης πολυεπίπεδης βίας. 

https://youtu.be/OsmunQqtkMQ?feature=shared 

Έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά μου!!!! Αηδία πια....

Είχα πολύ καιρό να γράψω κάτι. Προφανώς δεν ένιωσα την ανάγκη νωρίτερα ή με κατάπιε η καθημερινότητα. 

Σήμερα όμως πληροφορήθηκα άλλη μια αδικία δίπλα μου και θέλησα έτσι να βγάλω την αηδία που ένιωσα. 

Φοβάμαι να σκεφτώ τι θα ένιωθα, αν εγώ ήμουν ο θιγόμενος. 

Ακολούθως παραθέτω ένα απόσπασμα κειμένου, που βρήκα στο διαδίκτυο, σε σχέση με την πρώτη σκέψη που έκανα. 

Κάποτε, λέγεται, ένας χρυσαετός με πολύ δυνατά φτερουγίσματα έφθασε στην πιο ψηλή κορυφή του Ταϋγέτου και κάθισε να ξαποστάσει.

Αγναντεύοντας πολιτείες, χωριά, κάμπους, βουνά και πελάγη.
Ξαφνικά κοιτάει στο βράχο που πατούσε και βλέπει ένα γυμνοσάλιαγκα (σαλιγκάρι) λέει: «Ε, εσύ βρε ασήμαντο πως έφθασες εδώ πάνω;».

Και ο γυμνοσάλιαγκας του απαντά: «Γλείφοντας έρποντας και με τα κέρατά μου, βασιλιά μου».

Γέμισε ο κόσμος γυμνοσάλιαγκες και χρυσαετούς - βασιλιάδες!!!!

Επιμένω σταθερά όπως γαλουχήθηκα κι εύχομαι να μη χρειαστεί να αλλάξει ποτέ αυτή η συνθήκη: 

Καλύτερα ελεύθερος και στη γη, παρά δούλος στην κορυφή.

Καληνύχτα σας. 

Μίλααααα - πάρε θέση!!!

Με αφορμή όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, από τη διαχείριση της πανδημίας, του πολέμου στην Ουκρανία, την αύξηση των αγαθών, της ενέργειας και της εγκληματικότητας, μέχρι το  δικό μας Πατρινό δράμα του χαμού των τριών αγγελουδιών, θέλω να εξωτερικεύσω τις άπειρες σκέψεις που με διακατέχουν. 

Πρακολουθώ μια κοινωνία που αντιδρά μόνο όταν θίγεται άμεσα ή έμμεσα και με μια αντίδραση όχλου χωρίς βάση και ουσία.

Ζούμε σε μια κοινωνία που η υποκρισία, η ανικανότητα, η αναλγησία και η διαστροφή περισσεύει κι όλα γύρω αλλάζουν προς το χειρότερο.   

Δεν ξέρω τι να γράψω, πως να εκφράσω όλα αυτά που με κατατρέχουν, που με θυμώνουν, που με εξοργίζουν, που με στενοχωρούν. 

Όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να βρω λέξεις να εκφράσω όλα αυτά που σκέφτομαι, που τρώνε την ψυχή μου, όταν νιώθω την αδικία, το αδιέξοδο, την απελπισία που νιώθεις όταν γύρω σου, σιγά σιγά ή με μιας, καταρρέουν αξίες, αρχές, τα πάντα. 

Όταν βλέπεις τις βάσεις να διαλύονται, όταν το βαρέλι δεν έχει πια πάτο και συνεχώς αδειάζει όσο και να το γεμίζεις. Όταν τα μάτια σου γεμίζουν εικόνες από βία, αίμα, θάνατο, απ' όπου κι αν προέρχονται.

Πρέπει να πάψουμε να είμαστε αδιάφοροι πια. Πρέπει να παίρνουμε θέση σε όσα συμβαίνουν γύρω μας και αφορούν τη ζωή μας, το μέλλον, τον κόσμο μας.

Χωρίς αυτοδικία, χωρίς εμπάθεια, με νηφαλιότητα, ψυχραιμία, ηρεμία, σύνεση και αποφαιστικότητα, με επιχειρήματα, δράσεις και ενέργειες, στα πλαίσια του συντάγματος και των νόμων, μέσα από συλλόγους, σωματεία, οργανισμούς, συλλογικότητες και κάθε μορφής διεκδίκησης δικαιωμάτων.

Για να αλλάξουμε τα πράγματα.

Θα πρέπει να παίρνουμε θέση στα γεγονότα. Να ζητάμε το αυτονόητο : δημοκρατία, παιδεία, υγεία, δικαιοσύνη, ελευθερία, ανεξαρτησία, ευνομούμενη πολιτεία. Έννοιες που τείνουν είτε να εκλείψουν, είτε να αλλοιωθούν και να διαβρωθούν πλήρως.

Όσο μένουμε αμέτοχοι, ανενεργοί, αδιάφοροι ως πολίτες, τόσο αυτός ο κόσμος θα χειροτερεύει στα χέρια επικίνδυνων, ανεύθυνων, επιπόλαιων, εμμονικών, προβληματικών, με συμπλέγματα κατωτερότητας ανθρώπων, που θα αποφασίζουν για τις ζωές όλων μας και θα οδηγούν σε όλο και μεγαλύτερη κρίση την ανθρωπότητα, διότι το είδος αυτών ευδοκιμεί παγκοσμίως, σε κάθε χώρα, σε κάθε ήπειρο, σε κάθε φυλή και φύλο.

Αφιερωμένο, το ακόλουθο υπέροχο ποιήμα του Αζίζ Νεσίν, σε όλους εκείνους που σπάνε τη σιωπή τους και μιλάνε....για όλους τους φόβους, τις αδικίες, τα αίσχη που βιώνουν, σε μια κοινωνία φοβική, ανάλγητη, άδικη. Διαβρωμένη από την αέναη ατέλειά μας και την απύθμενη υποκρισία μας.

Αφιερωμένο επίσης εξαιρετικά σε όλες τις δολοφονημένες και κακοποιημένες γυναίκες, όλα τα δολοφονημένα και κακοποιημένα παιδιά, σε όλους τους αδύναμους του κόσμου και ιδιαίτερα στο Kίνημα του #Me Too, στα θύματα όσων έχουν εξουσία στην Τέχνη, στην Επιστήμη, στον κρατικό μηχανισμό, στην κοινωνία γενικότερα.

Αφιερωμένο στη Μαλένα, στην Ίριδα και στη Τζωρτζίνα, στη Γαρυφαλλιά, στην Ελένη, στην Καρολάιν, στον Ζακ, στον Άλκη, στην Ιωάννα, στον...στην.... ατελείωτος ο κατάλογος δυστυχώς.

"Σώπα, μη μιλάς¨, Αζίζ Νεσίν

                    Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή, κόψ' τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους κι αν ο

λόγος είναι αργυρός, η σιωπή είναι χρυσός.

                 Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:

"σώπα".  

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ;

                   Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:

"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.

Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου

η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,

"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,

"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι

"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,

κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα".

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,

η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει.

Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :

                    "Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα".

Μπορεί να μην είχαμε με δ 'αύτους γνωριμίες ζηλευτές,

με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,

σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.

Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.

Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".

και μαζευτήκαμε πολλοί

μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,

τα πάντα κι όλα πολύ.

Εύκολα , μόνο με το Σώπα.

Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις, ξερίζωσε τη γλώσσά σου

και κάν'την να σωπάσει.

Κόψ'την σύρριζα.

Πέτα την στα σκυλιά.

Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,

χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"

Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς ,

θα γίνεις φαφλατάς ,

θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.

Γίνε μουγκός.

                    Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις,

κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου

                  ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,

γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω

και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

                 και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,

                  με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

                   ΜΙΛΑ... !!!! "

 

Υγεία - το πολυτιμότερο αγαθό στον κόσμο.....ύψιστη προτεραιότητα να γίνει δημόσιο αγαθό παγκοσμίως

Σήμερα, 7 Απριλίου 2020, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Υγείας, η οποία επικεντρώνεται στα σημαντικά προβλήματα της δημόσιας υγείας που απασχολούν την Υφήλιο.

Φέτος, είναι αφιερωμένη στις νοσοκόμες και στις μαίες και στον κρίσιμο ρόλο που παίζουν στην Παγκόσμια Υγεία.
Πόσο σημαντικός ο ρόλος τους και γενικότερα όσων απασχολούνται στην δημόσια υγεία. Χωρίς αυτούς, όλη αυτή η δοκιμασία....δεν θέλω να σκέφτομαι πως θα εξελισσόταν, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά παγκοσμίως.
Ίσως αυτή η νέα μάστιγα "ξυπνήσει" τους κυβερνώντες απανταχού της γης, για να συνειδητοποιήσουν ότι η ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ.....ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΩΡΕΑΝ ΑΓΑΘΟ!!!!
Τα στοιχεία που δημοσιεύει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, που ιδρύθηκε, σαν σήμερα, πριν από 72 χρόνια, δυόμισι χρόνια μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, δείχνουν τη ζοφερή πραγματικότητα...…..

…..οπότε, ήρθε η ώρα για γενναίες αποφάσεις, με γνώμονα ΜΟΝΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ των κοινωνιών και χωρών αυτού του πλανήτη.

Κλείνοντας αυτές τις λίγες σκέψεις και θέλοντας να τιμήσω αυτούς τους ανθρώπους, που ασκούν το πολύτιμο λειτούργημα του απασχολούμενου στη Δημόσια Υγεία, σας προτρέπω, φίλοι μου, να μείνετε σπίτι, να προσέχετε και να σεβαστείτε το μόχθο ιατρών, νοσηλευτών, μαιών, νοσοκόμων, τραυματιοφορέων, οδηγών, διοικητικών και όλου του λοιπού προσωπικού στη Δημόσια Υγεία, για να έχουμε ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ την υγειά μας, που λέει κι ο αγαπημένος μου ηθοποιός Σπύρος Παπαδόπουλος.
Μένουμε σπίτι λοιπόν, ευχόμαστε Χρόνια Πολλά στις νοσοκόμες και τις μαίες, στις οποίες είναι αφιερωμένη σήμερα η Παγκόσμια Ημέρα Υγείας, αλλά και σε όλο το Προσωπικό Υγείας και ευελπιστούμε όλη αυτή η δοκιμασία να μας διδάξει, να μας κάνει πιο σοφούς και να γίνουμε καλύτεροι, πιο χρήσιμοι άνθρωποι, την επόμενη μέρα στην κοινωνία μας και στους οικείους μας.
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ.

Οι εργαζόμενοι - "αφαιρετικοί" αριθμοί....ούτε καν αφηρημένοι!!!!

Διαβάζοντας το ακόλουθο άρθρο, μόνο ντροπή μπορεί να πει κανείς.
Τι έχει απομείνει όρθιο σ' αυτή τη χώρα;
Το αληθινό πρόσωπο είναι αυτό που καταγράφεται στο ρεπορτάζ. Δυστυχώς.
"Αφαιρετικοί" αριθμοί οι εργαζόμενοι επιχειρήσεων κι όχι άνθρωποι που ωφελούνται.
Οι επιχειρήσεις βλέπουν μόνο οικονομικά οφέλη κι όχι ανθρώπινες αξίες.
Η ανθρωπιά και η κοινωνική ευαισθησία και ευθύνη μόνο στα λόγια και για
κερδοσκοπικούς και διαφημιστικούς - προωθητικούς λόγους προβάλλεται από τις εταιρίες.
Η κοινωνία χρειάζεται ανθρωπιά, αλληλεγγύη για να αντέξει, όχι ατομικισμό, αναλγησία, σκληρότητα.
Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα καταρρεύσει αργά ή γρήγορα χωρίς τις ανθρώπινες αξίες.
Γρηγορείτε συμπολίτες. Καλό αγώνα εργαζόμενοι.

https://alphapatras.gr/2019/07/patra-louketo-ston-germano-apolythikan-oloi-ypalliloi/

Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζε την για πόρνη (Οδ. Ελύτης)

Στο βωμό της ανείπωτης τραγωδίας, θυσιάζονται ψυχές, συνειδήσεις, συναισθήματα, νόμοι, συστήματα, τάξεις, πεποιθήσεις, τα πάντα.

Σεβασμός στους νεκρούς κανένας.

Υποκρισία περίσσεια.

Αναίδεια απύθμενη.

Ευτυχώς το ελληνικό φιλότιμο για άλλη μια φορά υπήρξε καταλυτικός παράγοντας στην ύπαρξη αμέριστης αλληλεγγύης, ηρωισμού, αυταπάρνησης όσων ενεπλάκησαν αμέσως ή εμμέσως στη συμφορά που γεννήθηκε, απρόσμενα, λυσσαλέα, εκδικητικά. 

   Το μόνο που μπορεί να σκεφτεί κανείς, βλέποντας από απόσταση όλο αυτό το σκηνικό, που εκτυλίχθηκε και συνεχίζεται να εκτυλίσσεται και να προβάλλεται παντοιοτρόπως, είναι η ρήση του μεγάλου ποιητή: " όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζε την για πόρνη ", διαπιστώνοντας μοιραία ότι δεν υπάρχει σωτηρία γι' αυτή την πατρίδα, γι' αυτό το έθνος.

Αηδία, αηδία, αηδία!!!!

Δυστυχώς δεν υπάρχει σωτηρία (Με αφορμή την Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940)

Σε καθημερινή βάση, σε κάθε έκφραση της λειτουργίας της κοινωνίας μας, αντιλαμβάνεται κανείς όλο και περισσότερο, όλο και πιο έντονα το χαμηλό επίπεδο της.

Επηρμένοι, αγνώμονες, άκριτοι, επιλήσμονες και κενοί αποτελούν σήμερα την πλειονότητα της κοινωνία μας και αναδεικνύονται αντίστοιχοι (όμοιος ομοίω αεί πελάζει) εκκωφαντικά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη των αξιωμάτων της.

Πως περιμένουμε άραγε να αναγεννηθούμε;
Ποιοι θα φέρουν την ανάταση στη ζωή μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά, όταν σ' αυτή την κρίση αξιών, αναδεικνύονται ως σωτήρες οι μέτριοι, φέροντες, πολλές φορές εκ της αδυναμίας τους, όλα τα παραπάνω "κουσούρια";

Δυστυχώς δεν υπάρχει σωτηρία!!!!!!!

Διότι δε λειτουργεί ούτε κατ' ελάχιστον σύστημα ανάδειξης αξιών και άξιων. 

Με λίγα λόγια......."Καληνύχτα Ελλάδα".

Οι Γερμανοί ξανάρχονται και φέρνουν τις αξίες τους για να τις επιβάλλουν. 

Μήπως η εξωτερική υποδούλωση που φαίνεται να έρχεται δραματικά, σιγά σιγά και συστηματικά, είναι  τελικά η σωτηρία μας έναντι της εσωτερικής, που με μαθηματική ακρίβεια μας ισοπεδώνει όλο και περισσότερο στο πέρασμα του χρόνου;

Απεύχομαι!!!!

Τα μυστικά της ομορφιάς μιας γυναίκας....και όχι μόνο!!!

Τα μυστικά της ομορφιάς μιας γυναίκας

Επειδή την ομορφιά ο καθένας τη φέρει μέσα του και την εκπέμπει, αναδημοσιεύω από δημοσίευση του Κώστα Καρακάση, το ακόλουθο κείμενο που δείχνει ξεκάθαρα τη θετική σκέψη, πρόθεση, προαίρεση, διάθεση, την αγάπη που οφείλουμε στον εαυτό μας και στο συνάνθρωπο....στο μικρόκοσμο μας, ως..... κόκκοι άμμου στην αιωνιότητα!!!

Από δημοσίευση του Κώστα Καρακάση

 Όταν ρώτησαν την Audrey Hepburn να αποκαλύψει τα μυστικά της ομορφιά της, η γοητευτική ηθοποιός έγραψε αυτό το ποίημα όπου και διαβάστηκε στην κηδεία της.

Για να έχετε χείλη ελκυστικά, προφέρετε λόγια καλοσύνης.

Για να έχετε μάτια ωραία , κοιτάζετε τι όμορφο έχουν οι άνθρωποι πάνω τους.

Για να μένετε αδύνατος, μοιράζεστε το γεύμα σας μ’ εκείνους που πεινάνε.

Για να έχετε όμορφα μαλλιά, αφήστε ένα παιδί να τα χαϊδεύει κάθε μέρα.

Για να έχετε καλή σιλουέτα, βαδίζετε ξέροντας πως δεν είστε ποτέ μόνοι, γιατί αυτοί που σας αγαπούν ή σας αγάπησαν σας συνοδεύουν.

Οι άνθρωποι, περισσότερο από ότι τα αντικείμενα, έχουν ανάγκη από επιδιόρθωση, κανάκεμα, αναζωογόνηση, φροντίδα, ενδιαφέρον, σωτηρία:

Μην απορρίπτετε ποτέ κανέναν, μη δίνετε την αγάπη σας μόνο σε έναν.

Σκεφθείτε: αν μια μέρα χρειαστείτε χείρα βοηθείας, θα βρείτε μία στην άκρη καθενός από τα δυο χέρια σας.

Γερνώντας, συνειδητοποιείτε ότι έχετε δυο χέρια: Το ένα για να βοηθάτε τον εαυτό σας και το άλλο για να βοηθάτε όποιους έχουν ανάγκη.

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στα ρούχα που φοράει, στο πρόσωπο ή στο πως φτιάχνει τα μαλλιά της.

Η ομορφιά μιας γυναίκας φαίνεται στα μάτια της γιατί αυτή είναι η ανοιχτή πόρτα της καρδιάς,        η πηγή της αγάπης της.

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στο μακιγιάζ της αλλά στην αληθινή ομορφιά της ψυχής της. Είναι στην τρυφερότητα που δίνει, στην αγάπη, στο πάθος που εκφράζει.

Η ομορφιά βρίσκεται σε αυτό που δίνουμε και όχι σε αυτό που παίρνουμε.

Η ομορφιά μιας γυναίκας ξετυλίγεται με τα χρόνια!!!

Το σύστημα είναι ένοχο ή μήπως ένοχοι είμαστε εμείς....του συστήματος;

Παρατηρείς με προσοχή όλα τα παραπάνω καλόπαιδα και σίγουρα αν έχεις στοιχειώδη λογική....αρχίζεις και τα χάνεις!!!!

Αναρωτιέσαι συνεχώς, μόνος σου, μέσα σου, σε συζητήσεις με τους γύρω σου, σε παρέες, στη δουλειά, παντού, αναρωτιέσαι αν είσαι ξύπνιος ή κοιμάσαι, αν πράγματι έχουν συμβεί όλα αυτά ή όχι, αν τους ψήφισες κι αν τους πίστεψες, αν έπεσες ξανά και ξανά στο ίδιο λάθος πιστεύοντας τους, αναζητώντας απεγνωσμένα ελπίδα σωτηρίας για σένα, για τον τόπο σου, για το μέλλον όλων μας....

Τρελαίνεσαι πραγματικά αν αναλύσεις και σκεφτείς σοβαρά τι σου έχουν πει, πόσο έχεις πιστέψει, πόσο έχεις ελπίσει, τι έχεις ψηφίσει.

Μετά ως αντίδοτο στην επερχόμενη τρέλα σου, λες στον εαυτό σου: "δεν γινόταν αλλιώς, έτσι όπως τα λένε είναι, έχουν δίκιο, δεν μπορεί τόσα εκατομμύρια κόσμος να κάνει λάθος, είναι σοφός λαός ο ελληνικός, καλά τα πάνε, εμείς φταίμε για όλα, καλά να πάθουμε, μαζί τα φάγαμε, θα φύγουμε απ'  την κρίση σύντομα, επιτέλους αριστερή κυβέρνηση, οι άλλοι άχρηστοι, αυτοί μας έσωσαν, μας σώζουν, τους χτυπάνε γιατί δεν είναι στο σύστημα" ............

Μετά ξυπνάς, παραδέχεσαι πόσο αριστουργηματικά στη στήσανε για άλλη μια φορά, πόσο αριστοτεχνικά στη στήνουν τόσα χρόνια, πως είσαι στο σύστημα κι εσύ, όπως κι ο Αλέξης και τότε το ξέρεις πια....ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ.

Εκτός αν πάψεις να δέχεσαι, να συμβιβάζεσαι, να αποδέχεσαι, να καταδέχεσαι, να συναινείς, να υπομένεις, να περιμένεις, να μοιρολατρείς, να παίρνεις ό,τι σου δίνουν, να νομίζεις ότι ωφελείσαι κι εσύ, να είσαι το σύστημα, να είσαι στο σύστημα κι εσύ αλλάαα....

Αντέχεις;

Ένοχο το σύστημα, ένοχοι κι εμείς.

Γιατί τα γράφεις όλα αυτά; Θα αναρωτηθεί κάποιος.....για να τα διαβάζω και να νομίζω ότι μπορώ να επαναστατήσω, να νομίζω ότι αντιδρώ, να νομίζω ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα, να αυταπατώμαι, γι' αυτό.

Πόσο συγχυσμένος, πόσο θυμωμένος, εξαπατημένος, πόσο βλάκας νιώθω....το δείχνει η απουσία καταγραφής σκέψεων εδώ στο blog μου για πάνω από μισό χρόνο.

Περαστικά μου.

Ένοχος ο κατηγορούμενος....όπως το Σύστημα!!!!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ

Θα προσεγγίσω σήμερα το θέμα του δημοψηφίσματος, με αφορμή το παραπάνω υπέροχο ποίημα του μεγάλου μας ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη.

Πρέπει να έχουμε ψυχραιμία, νηφαλιότητα, ομόνοια και σεβασμό στην διαφορετική άποψη του άλλου δίπλα μας. Αυτό επιτάσσει ο πολιτισμός και η δημοκρατία.

Την επόμενη μέρα όλοι μαζί θα αντιμετωπίσουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την κατάσταση και όλοι μαζί θα επωμιστούμε τις όποιες αποφάσεις.
Το υπέροχο ποίημα του με τον ιταλικό τίτλο (όποιος έκανε τη μεγάλη άρνηση) ταιριάζει απόλυτα στα διλήμματα και στην απόφαση που ο καθένας από μας έχει ή θα πάρει είτε αυτό αφορά έναν συμβιβασμό είτε την ανάληψη μιας ευθύνης.
Στην περίπτωση δε του συμβιβασμού η άρνηση είναι σίγουρα πιο δύσκολη και πάντα επώδυνη.
Στη δε παρούσα περίπτωση του δημοψηφίσματος....οι αρνητές....ας συνειδητοποιήσουμε, εγώ προσωπικά το έχω ήδη κάνει, ότι το μεγάλο ΌΧΙ μας, όπως όλα τα μεγάλα ΌΧΙ, μπορεί να μας καταβάλλει σε όλη τη ζωή μας, όπως υπέροχα γράφει ο Καβάφης.

Νιώθω ήδη ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.

Juncker - Το ανδρείκελο των συμφερόντων (λέγε με Πρόεδρο Ε.Ε.) και η ιστορική ελληνική απόφαση.

Να τον χαιρόμαστε τον Πρόεδρο της Ε.Ε., τον αξιότιμο Λουξεμβούργιο κ. Jean Claude Juncker .
Άλλο ένα ανδρείκελο των συγκεκριμένων συμφερόντων, βγαίνει μπροστά, πρώτος πρώτος, άμεσα, γρήγορα, συντονισμένα, θλιμμένος, απογοητευμένος, σαν απατημένη σύζυγος, να χύσει τα κροκοδείλια δάκρυα του για την κατάσταση της χώρας, τώρα που κινδυνεύουν τα συμφέροντα  των αφεντικών του (διότι μια έξοδος της χώρας θα έχει επίπτωση στην παγκόσμια οικονομία, μικρή ή μεγάλη, αδιάφορο γι' αυτούς, που δεν θέλουν να χάνουν ούτε σεντ).
Δεν είδα ούτε μισή αντίστοιχη συνέντευξη, καμία μακροσκελή δήλωση και διάγγελμα για τους χιλιάδες νεκρούς, απελπισμένους Έλληνες που αυτοκτόνησαν λόγω της κρίσης, όλα αυτά τα χρόνια και φυσικά ούτε για την φτωχοποίηση της πλειονότητας του ελληνικού λαού, οδηγώντας τον στην ανέχεια και  την απελπισία, προκειμένου να διατηρήσουν τα δικά τους τραπεζικά και οικονομικά status, γενικότερα.
Την Κυριακή ας δείξουμε συνέλληνες ότι παρά την απίστευτη παρακμή που βιώνουμε σαν έθνος, όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά, πολιτικά και ηθικά, ότι έχουμε κρατήσει κάτι από το DNA των προγόνων μας κι ας πούμε (εμείς οι αμελητέοι, η κουτσουλιά της υφηλίου) ένα περήφανο ΌΧΙ  στην υποδούλωση, ΌΧΙ στην Ευρώπη δύο, τριών και τεσσάρων ταχυτήτων, ΌΧΙ στην πολιτική των ολίγων και του πλούσιου βορρά για εσαεί υποτέλεια και απόλυτη εκμετάλλευση του Νότου, ΌΧΙ στη συνεχή επιτήρηση και αναμονή κάθε φορά της "δόσης"  σαν χρήστες που περιμένουμε την παράταση της ζωής μας μέχρι την επόμενη φορά, ΌΧΙ στην απίστευτη έπαρση και θράσος του Προέδρου Juncker με την προτροπή να μην αυτοκτονήσουμε επειδή φοβόμαστε το θάνατο....(τι εννοεί ο ποιητής, ότι κάποια στιγμή, θέλοντας και μη θα μας πεθάνουν;)   Είμαστε υπέρ της ειρήνης, της ομόνοιας, της αλληλεγγύης, της προσφοράς, έχουμε φιλότιμο αλλάαααα.....αν χρειαστεί να πέσουμε....ξέρουμε να πέφτουμε ΗΡΩΪΚΑ  αλλά και να ξανασηκωνόμαστε!!!!!!
Προσωπικά θα πω ένα Ηρωϊκό ΌΧΙ, γνωρίζοντας ότι οι συνέπειες του μπορεί και να είναι επώδυνες την επόμενη μέρα.
Ξέρω όμως, ότι αν λυγίσω τώρα.....θα με πατάνε μια ζωή!!!!!
Σκεφτείτε....και πράξτε κατά συνείδηση φίλοι μου. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια κομβική και δύσκολη απόφαση.
Ό,τι και να γίνει πάντως, αν σηκώσουμε το ανάστημα μας, αν δεν φοβηθούμε και πούμε ΌΧΙ στα καθεστωτικά συμφέροντα και στα τελεσίγραφα, θα γράψουμε για άλλη μια φορά το όνομα μας στην Παγκόσμια Ιστορία  (πολύ φοβάμαι όμως ότι....θα δειλιάσουμε).
Έχουμε την ευκαιρία μας.....Ίδωμεν!!!!

Η ελπίδα έρχεται....η βρώμα φεύγει;

Λίγες ώρες έμειναν πριν τη σημαντικότερη στιγμή μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Η ώρα της κάλπης. Η ώρα του λαού. Η ώρα της επιλογής, της πραγματικής δύναμης του λαού, της ψήφου μας.

Ας εκμεταλλευτούμε  τη δύναμη της ψήφου μας όσο μπορούμε καλύτερα

Κατακλυστήκαμε όλες αυτές τις μέρες από ενορχηστρωμένες προσπάθειες επηρεασμού μας, μέσω του φόβου, μέσω του τρόμου αλλά και μέσω της ελπίδας, της προσδοκίας, της αλλαγής, της ανάτασης και πολλών άλλων συνιστωσών που επηρεάζουν το θυμικό μας, το φανατισμό μας, το είναι μας.

Ας σκεφτούμε θετικά, ας σκεφτούμε σοφά, ας ακούσουμε τη λογική μας, ας ακούσουμε την καρδιά μας. Κάθε απόφαση που θα παρθεί με βάση τα παραπάνω θα 'ναι μια απόφαση αν μη τι άλλο σωστή με βάση τα δικά μας κριτήρια.

Άλλα ίσως είναι λάθος, άλλα ίσως είναι σωστά. Σε κάθε περίπτωση θα 'χουμε κάνει το καθήκον μας απέναντι στους εαυτούς μας, στις οικογένειες μας,  απέναντι στην κοινωνία, απέναντι στη χώρα μας.

Προσωπικά, είμαι πάντα αισιόδοξος αλλά όπως λέει και το αρχαίο ρητό: συν Αθηνά και χείρα κίνει.

Μην περιμένουμε απ' τους άλλους να αλλάξουν τη μοίρα μας, να αλλάξουν την Ελλάδα, αν δεν θελήσουμε να το πράξουμε πρώτοι εμείς. 

Ας τολμήσουμε κι ας σφάλουμε. Να ξέρουμε τουλάχιστον ότι προσπαθήσαμε.

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και στην ελπίδα πάντα στηρίζομαι...αρκεί να προσπαθώ πρώτα ο ίδιος να αλλάξω τα πράγματα, να αλλάξω νοοτροπίες, να τηρώ τους νόμους, να σέβομαι τους άλλους, να υπερασπίζομαι το δίκαιο, να μοχθώ και να μην κοροϊδεύω. Να ζητώ τη δικαίωση των αδικημένων αλλά και την τιμωρία των ενόχων.

Ίσως το πρωί της Δευτέρας ξημερώσει μια άλλη μέρα, μια νέα ελπίδα για τη χώρα....που ίσως,...ποιος ξέρει....ίσως γίνει πραγματικότητα.....και ξεβρομίσει η χώρα απ' τη σαπίλα, τη διαφθορά, την ανυποληψία, την αδικία, την αλητεία, την παράνοια, τη μιζέρια, την ατιμωρησία, τη συνενοχή, το λάδωμα, την αναξιοκρατία, την ασυδοσία, την αμορφωσιά και ξαναγεννηθούμε ως έθνος.

Έχουμε φτάσει σε απίστευτη παρακμή ως χώρα καθώς το έθνος του πολιτισμού είναι πλέον απαίδευτο κι αυτό είτε έγινε συστηματικά και εσκεμμένα, είτε όχι, καθώς δεν μου αρέσουν οι συνομωσιολογίες, μας έχει φέρει σ' αυτό το σημείο. 

Οι ευθύνες είναι καθολικές, στο μερίδιο που αναλογεί στον καθένα μας. 

Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για παρακάτω...πρέπει ν' αρχίσουμε ν' ανεβαίνουμε σιγά σιγά και σταθερά. 

Θέλει κόπο, θέλει αποφασιστικότητα. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. 

Ας μαυρίσουμε όσους μας μαύρισαν τις ζωές. 

Ας πιαστούμε από κάπου κι ας ξεκινήσουμε όλοι μαζί την ανάταση της χώρας.

Ας αλλάξουμε σελίδα, μη ξεχνάμε, μη λησμονάμε τη χώρα μας.

Καλή ψήφο συνέλληνες, Σοφή ψήφο Ελλάδα.

ΣΥΝΕΤΑ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, ΙΣΧΥΡΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΗΜΟ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ, ΕΥΡΩΠΗ

Φίλες και φίλοι,

Λίγες σκέψεις πριν πάμε όλοι στην κάλπη.

Κάθε τέτοια εποχή, εποχή εκλογών, έχουμε τη δύναμη στα χέρια μας.

ΕΜΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ, μόνο που δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει αρκετά καλά.

ΕΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ κι όχι εμείς αυτούς.

Κάθε εκλογές, όποιες κι αν είναι αυτές, εμείς είμαστε οι ισχυροί κι οι έχοντες εξουσία, οι ανίσχυροι.

Για μια μέρα, κάθε φορά, έχουμε την τύχη στα χέρια μας.

Κι όμως, τις περισσότερες φορές τη σπαταλάμε άμυαλα, επιπόλαια.

Σε λίγες ώρες ξημερώνει και φτάνει αυτή η στιγμή, η στιγμή η δική μας.

Η στιγμή να μιλήσει ο λαός. Ο λαός χειραγωγείται; Ναι. Παραπλανείται; Ναι.

Κοροϊδεύεται; Σαφώς ναι. Ο λαός όμως αυτή τη μέρα και κάθε μέρα, αν θέλει, έχει τη δύναμη.

Ας το καταλάβουμε κάποτε αυτό κι ας πάρουμε τις σωστές αποφάσεις προς όφελος όλων μας,

προς όφελος της χώρας.

Σε λίγες ώρες θα μπούμε πίσω απ' το παραβάν.

Ας ΜΗΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣΤΟΥΜΕ απ' όσους είχαν χρήματα και διαφημίστηκαν και προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ. Ας ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ που έγινε ή δεν έγινε στους Δήμους μας κι ας ψηφίσουμε αυτούς που πραγματικά αξίζουν, που πραγματικά μπορούν, που έχουμε αποδείξεις για το έργο, την τιμιότητα τους, την πορεία τους.

Στην Περιφέρεια και στις Ευρωεκλογές την επόμενη Κυριακή ας δώσουμε ηχηρό μήνυμα στους κυβερνώντες ότι ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΟΥΤΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ !!!

Συνετή, συνειδητή, ισχυρή ψήφο αύριο και την επόμενη Κυριακή φίλοι μου.

Εμείς είμαστε οι πολλοί κι εμείς μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία που ζούμε.
ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ !!!

Καλή ψήφο.

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ - ΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΗΧΗΡΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ

 

Καλό μήνα σε όλους.

Η Πρωτομαγιά σήμερα έχει διττό συμβολισμό. Απ' τη μία φέρνει από τα αρχαία χρόνια τον συμβολισμό της άνοιξης, της ευφορίας, της ελπίδας κι απ' την άλλη με τις αντίστοιχες έννοιες να αναζητούνται, να επιδιώκονται, να κατακτώνται, τον συμβολισμό των αγώνων των εργατών.

Η Πρωτομαγιά είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για όλους μας, να αφυπνιστούμε εν όψει των επικείμενων εκλογών. Οι κρατούντες μας έχουν σκόπιμα υπνωτίσει. Μας κρατούν σε καταστολή με τη βοήθεια των ΜΜΕ και μας αποχαυνώνουν κάθε μέρα και περισσότερο, ώστε την κρίσιμη ώρα, την μοναδική ώρα που έχουμε πραγματικά τη δύναμη στα χέρια μας, την ώρα της επιλογής στην κάλπη, να είμαστε πλήρως αποπροσανατολισμένοι και να μπορέσουν να μας κατευθύνουν τεχνηέντως σε ψήφο που δεν θα επηρεάζει τη θέση τους, την κυριαρχία τους, τη βολή τους.

Η συγκεκριμένη χαλάρωση λόγω και της καθημερινότητας, έχει επέλθει λίγο ή πολύ σε όλους μας. Δεν βρισκόμαστε αποκομμένοι από την κοινωνία, ζούμε κι αναπνέουμε μέσα σ' αυτήν κι επηρεαζόμαστε άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο όλοι μας.

Έχοντας ως παράδειγμα τον εαυτό μου, που οργίζεται από τα τεκταινόμενα στη χώρα μας, την τελευταία 5ετία περισσότερο και που εκδηλώνω την οργή μου ποικιλοτρόπως, κυρίως όμως μέσα από το παρόν blog μου με τα γραφόμενα μου, διαπιστώνω ότι μέσα στο 2014 δεν έχω γράψει ΤΙΠΟΤΑ. Τυχαίοο; Δεν νομίζω, όπως λέει και το σχετικό slogan. Έχω επηρεαστεί κι εγώ όπως φάνηκε απ' την απραξία της γραφής μου, απ' αυτή την εντέχνως διαμορφωθείσα κατάσταση.

Μήπως  τελικά όλα βαίνουν καλώς, μήπως περάσαμε την κρίση κι έρχεται η ανάπτυξη κι αδίκως φωνάζαμε και οργιζόμασταν; Όλα όσα έγιναν ήταν προς όφελος μας και δεν το βλέπαμε οι κοντόφθαλμοι;

Ας μην εθελοτυφλούμε μέρα που είναι. Ας αφυπνιστούμε, όπως έκανα εγώ πρωί πρωί κι η μέρα με παρακίνησε να γράψω το παρόν κείμενο.

Ας αναλογιστούμε την κατάσταση της κοινωνίας μας σήμερα και στο παρελθόν.

Ας σκεφτούμε τη ζωή μας σήμερα και χθες. Πόσα ταξίδια πηγαίναμε και πόσα πάμε; Πόσες φορές βρισκόμασταν με φίλους για φαγητό στο σπίτι ή έξω και πόσο βλέπουμε τους φίλους μας σήμερα; Πόσο εμείς οι ίδιοι απολαμβάνουμε μικρά καθημερινά πράγματα σήμερα και πόσο στο παρελθόν; Πόσο ανταποκρινόμασταν στις υποχρεώσεις μας και πόσο αδυνατούμε σήμερα; Πόσα καταστήματα είναι κλειστά σήμερα και πόσα χθες; Πόσοι άνεργοι ήταν χθες και πόσοι σήμερα; Πόσοι από μας έχασαν τη δουλειά τους και ίσως και τις οικογένειες τους και τους συντρόφους τους; Πόσους αστέγους βλέπουμε καθημερινά και πόσοι ψάχνουν στα σκουπίδια; Φαινόμενα αδιανόητα πριν από μερικά χρόνια. Πόσοι σιτίζονται από τα κοινωνικά συσσίτια του Δήμου, της Εκκλησίας και άλλων φορέων; Πόσες αυτοκτονίες λόγω ανέχειας ή αδυναμίας ανταπόκρισης στα νέα δεδομένα έχουν γίνει στο παρελθόν και μέχρι σήμερα;

Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι ύψιστο ηθικό δεδομένο που δεν υφίσταται σήμερα. Η οικονομική κατάσταση της μεγάλης μερίδας των πολιτών έχει μεταβληθεί προς το χειρότερο, βίαια και άδικα ενώ η προνομιούχος τάξη των κρατούντων δεν έχει στερηθεί σχεδόν τίποτα από τα προνόμια και τον τρόπο ζωής του παρελθόντος. Γιατί να το κάνει άλλωστε αφού μπορεί να επιρρίπτει κάθε λογής οικονομικό βάρος στις πλάτες  των υπολοίπων;

Έρχεται η ώρα της κρίσης όμως κι ας δώσουμε το μήνυμα που θέλουμε. Είμαι σίγουρος ότι θα το κάνουμε αν πραγματικά ξυπνήσουμε και δεν παραμείνουμε στο λήθαργο που έχουμε πέσει.

Η Πρωτομαγιά και ιδιαίτερα η Εργατική Πρωτομαγιά που ως γνωστόν δεν είναι αργία, είναι απεργία, ας είναι το έναυσμα για νέους αγώνες και προετοιμασία μας για μια ηχηρή απάντηση σε όλους αυτούς που επιβουλεύονται τις ζωές μας, στις κάλπες που θα στηθούν σε τρεις βδομάδες από τώρα.

Να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα, ένα σφοδρό χαστούκι, σ' αυτούς που διέλυσαν και συνεχίζουν να διαλύουν τις ζωές μας, στο οικονομικό - τραπεζικό κατεστημένο που αδηφάγο κατασπαράζει ολοένα και περισσότερο τις σάρκες μας.

ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ, ΚΑΛΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΝΙΚΗ,

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΑΠ' ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ !!!!



Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ... Που είσαι;

 

Μέρα μνήμης σήμερα, μέρα τιμής για τους αγωνιστές της δημοκρατίας.

Γι' αυτούς που αντιστάθηκαν, που αντέδρασαν, που ζήτησαν τα αυτονόητα για κάθε ευνομούμενη δημοκρατική κοινωνία : Εργασία, Εκπαίδευση, Έκφραση ή αλλιώς Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Δυστυχώς σήμερα, σαράντα ολόκληρα χρόνια μετά, τα ζητούμενα είναι ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια!!! 

Άραγε αντιστεκόμαστε - αμυνόμαστε σήμερα οι Έλληνες;
Διανύουμε μια παρατεταμένη περίοδο ανεργίας, χωρίς το βασικό όπλο άμυνας μας, την εκπαίδευση, τη μόρφωσημας, την εξειδίκευση στην εργασία μας. Χωρίς να μπορούμε να αντιληφθούμε στην πλειονότητα μας, κυρίως λόγω έλλειψης Παιδείας, τη λεηλασία που υφίσταται η χώρα σε όλα τα επίπεδα, μένοντας άπραγοι, υπομένοντας το μοιραίο, δηλαδή την υποδούλωση, όπως στο παρελθόν.

Σήμερα, ζούμε μια μορφή χούντας, ιδιόμορφης βέβαια. Με τις ίδιες πρακτικές και δράσεις αλλά κεκαλυμμένη απ' τον δημοκρατικό μανδύα που έχει ενδυθεί.

Ούτε ψωμί υπάρχει σήμερα, ούτε Παιδεία, ούτε Υγεία, ούτε Κοινωνική Ασφάλιση. Τίποτε δηλαδή απ' τα βασικά και ύψιστα αγαθά μιας σύγχρονης, δημοκρατικής κοινωνίας.

Τι υπάρχει όμως που δεν υπήρχε στη χούντα; Ελευθερία.
Μα για ποια ελευθερία μιλάμε; Ελευθερία έκφρασης ή κινήσεων ή δράσης;
Ελευθερία που εσκεμμένα αφήνεται να απλώνεται στα όρια της ασυδοσίας και να γεννά εκφάνσεις της "θεωρίας των δύο άκρων", που αποπροσανατολίζουν, διχάζουν και φοβίζουν το λαό, κρατώντας τον αδρανή, ευνουχισμένο, ανύμπορο να αντιδράσει στα δεινά που έχουν προγραμματίσει γι' αυτόν.  
Οι κρατούντες δεν χρειάζονται σήμερα παρακολουθήσεις, κρατήσεις, φακελώματα για να ελέγχουν και να καταπνίγουν κάθε τι το επαναστατικό και αντιδραστικό εναντίον τους, αρκούνται στην προπαγάνδα μέσω των διεφθαρμένων ΜΜΕ, στρέφοντας την μία κοινωνική ομάδα έναντι της άλλης και αφήνοντας ελεύθερα καθέναν να εκφραστεί, να βρίσει, να χειροδικήσει, να ξεσπάσει, ώστε φτάνοντας στο σπίτι του να επαναστατήσει καθήμενος στον καναπέ του.
Ποιες οι επιλογές μας με την "επανάσταση του καναπέος"; Που οδηγούμαστε λοιπόν; Ποιες είναι οι επιλογές μας συνέλληνες; Να παραμείνουμε ωχαδερφιστές και εαυτούληδες, όπως μας δίδαξαν καλά τόσα χρόνια;

Να σκύψουμε το κεφάλι στους νέους κατακτητές μας και να δεχτούμε τη μοίρα του δούλου των μεγαλοαφεντάδων, ξένων και ντόπιων;

Μήπως η σημερινή εποχή της πληροφορίας δεν αντέχει τέτοια καταπίεση; Μήπως έχουμε το σθένος να αντισταθούμε, αν αποφασίσουμε να ενωθούμε για τον κοινό καλό κι όχι το ατομικό μας;

Ας κάνουμε μια εσωτερική αναζήτηση σήμερα, μέρα που είναι κι ας ανασύρουμε το φιλότιμο, τον τσαμπουκά, τον καλό εαυτό μας κι ας μονιάσουμε για το κοινό καλό.
Μπας και δει αυτός ο τόπος μια πραγματική άσπρη μέρα, μπας και φανεί αυτός ο πολυπόθητος, ο νοητός ήλιος της δικαιοσύνης, που τόσο σκοτάδι έχει επιφέρει η έλλειψη του στις ελληνικές ψυχές και στο έθνος μας.

Χρόνια πολλά σε όλους, καλό αγώνα, καλή λευτεριά!!!!!!!!!!!!!!!

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα

Προχθές το βράδυ παρακολούθησα, σε ένα κατάμεστο Αρχαίο Ωδείο Πάτρας, μια καθ' όλα υπέροχη συναυλία της Άλκηστης Πρωτοψάλτη, με την συμμετοχή ενός νέου ελπιδοφόρου τραγουδιστή, του Γιώργου Περρή, που ερμήνευσε με άψογη προφορά ξένες κλασικές επιτυχίες και την συνόδευσε άριστα σε αρκετά τραγούδια αλλά και μιας απίστευτης αρμονίας ορχήστρας, αποτελούμενης από έξι εκπληκτικούς μουσικούς, σολίστες με φαντασία, κέφι και εφευρετικότητα στις κινήσεις τους με και άνευ μουσικής εκτέλεσης.

Από που ν' αρχίσω; Από τον πιανίστα Θωμά Κοντογεώργη που επί δύο ώρες συνόδευε σε όλα τα τραγούδια ακόμα και όταν δεν συμμετείχε σε κάποια στο πιάνο , επιστράτευσε κλασική κιθάρα; Από τον Αλέξη Κώστα στα κρουστά που έπαιξε ακόμα και με τα χείλη (χειλόφωνο όπως χαρακτηριστικά τόνισε η Άλκηστις στην παρουσίαση του;

Που να τελειώσω; Στον εκπληκτικό ακορντεονίστα Θάνο Σταυρίδη που όλο το βράδυ έπαιζε ως σολίστας και νόμιζες ότι ήταν μια ορχήστρα μόνος του; Ή μήπως στους τρελαμένους επίσης εκπληκτικούς σολίστες και ταυτόχρονα χορευτές και ζογκλέρ Άγγελο Παπαδάτο και Κώστα Καρακατσάνη, στο κόντρα μπάσσο και στο βιολί αντίστοιχα, που μετέτρεψαν τα όργανα μουσικής τους και σε κορίνες; Περιστρέφοντας τα, σηκώνοντας τα στον αέρα και γενικά έχοντας μια εκπληκτική εξοικίωση μαζί τους, σε σημείο που τα μετέτρεπαν ο μεν πρώτος το βιολί του σε μπουζούκι, ο δε δεύτερος το βαρύ κόντρα μπάσσο του σε βιολί και μπάρα βαρών.

Μετά το τέλος της συναυλίας που κανείς δεν ήθελε να τελειώσει (γύρισαν τρεις φορές στη σκηνή από την προτροπή κι άλλο, κι άλλο του κόσμου),  μπορώ να πω απερίφραστα ότι παρακολούθησα ίσως την καλύτερη συναυλία της Άλκηστης εδώ και τριάντα χρόνια που μεγαλώνω καθημερινά όλο και πιο όμορφα με τα ποιοτικά τραγούδια της και την καθάρια φωνή της.

Παραφράζοντας το στίχο  από το Τριανταφυλλάκι θα πω, πέρασαν κι απόψε πάνω από τη σκέψη μου όλα, πέρασαν τα χρόνια όμορφα και πάνε, με τα τραγούδια σου που αγγίζουν την ψυχή μου, αυτά με καίνε πάντα κι ακόμα κι από άλλα χείλη τραγουδισμένα, σίγουρα ίδια δεν θα 'ναι.

Να 'σαι καλά, να γεμίζεις όμορφους ήχους την ψυχή μας, για πολλά πολλά χρόνια ακόμα και να βάζεις κι εσύ ένα λιθαράκι στη σωτηρία της ψυχής μας, διότι είναι μεγάλο πράγμα.

 

 

Τρωάδες ή Υστερικές Κυράτσες;

Παρακολούθησα χθες το βράδυ, τελευταία μέρα παραστάσεων στην Πάτρα, την τραγωδία (ο θεός να την κάνει) Τρωάδες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Θ. Αμπαζή από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας.

Η παράσταση έλαβε χώρα σ' έναν νέο χώρο, ειδικά διαμορφωμένο, στο Κάστρο της Πάτρας, αρκούντως φωτισμένο και απόλυτα εναρμονισμένο για τέτοιου είδους παραστάσεις.

Φευ, η προηγηθείσα ευχάριστη απόδοση λυρικών τραγουδιών από νέους καλλιτέχνες του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, δεν ακολουθήθηκε, από ανάλογης έστω, ικανοποιητικής απόδοσης παράσταση.

Ήταν τόσο υπέροχος ο χώρος για να ξεδιπλωθεί οποιοδήποτε θεατρικό έργο, πόσο μάλλον αρχαίας τραγωδίας, που ήταν πραγματικά λυπηρό, το προσδοκώμενο αποτέλεσμα να μην αγγίζει καν αυτό της μετριότητας (κατά τη γνώμη μου πάντα, καθώς σε κάποιους άρεσε πολύ - πάντα οι απόψεις διίστανται).

Οι ενστάσεις μου πολλές, κυρίως όσον αφορά την σκηνοθετική άποψη και το πάντρεμα της μουσικής τύπου Συμφωνίας με την θεατρική απόδοση τραγωδίας.

Η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων δεν κόλλαγε σε τέτοιας μορφής παράσταση. Ας αφήσουμε το γεγονός ότι σε σημεία ο λόγος δεν ακουμπούσε στη μουσική, πραγματικά δύσκολο ως εγχείρημα, έτσι κι αλλιώς.

Τα κοστούμια, προφανώς σύμφωνα με τις σκηνοθετικές οδηγίες, σε ποια εποχή αναφέρονταν, τι ατμόσφαιρα απέπνεαν;  Απροσδιόριστης εποχής, ειδικά αυτά του χορού, ούτε σημερινής, ούτε αρχαίας, κάτι μεταξύ δεκαετίας 60 και προσφυγιάς, με φούστες σε διάφορα μήκη, με μπεζ σκουφιά στο κεφάλι (υποδήλωναν τη συμφορά, το γυμνό κρανίο, τι;). Εκείνα δε των κύριων ρόλων, από που να ξεκινήσει κανείς και  που να τελειώσει; Η Εκάβη ως βασίλισσα με πορφυρή μπέρτα και παντελόνι; Η Κασσάνδρα ως μισότρελη κόρη με πέπλο νυφικό σε μαύρο σύνολο τύπου πόρνης; Ο Μενέλαος με σακάκι καραβοκύρη και στυλ βλαχοπλουσίου - μαφιόζου της νύχτας με ρόλεξ, γυαλιά ηλίου, δακτυλίδι και γυαλιστερό παντελόνι; Όσον αφορά την Ελένη, η εμφανής έκθεση του γυμνού στήθους της μέσα από το αέρινο φόρεμα της,  εξέπεμπε περισσότερο ερωτισμό παρά απαράμιλλη ομορφία όπως γνωρίζουμε εκ παραδόσεως.

Όσον αφορά τις ερμηνείες των ηθοποιών, σε γενικές γραμμές ήταν καλές, αν εξαιρέσεις την απόδοση του Μενέλαου, ίσως να ήταν οδηγία του σκηνοθέτη κι αυτή, που εξέπεμπε γέλιο με το βλαχογκέι στυλ του.

Η κ. Κοκκίνου πολύ καλή στην ερμηνεία της παρότι λόγω προφοράς δεν συμφωνώ με τον ρόλο που ανέλαβε όπως και η κ. Διδασκάλου.

Εξαιρετικές οι δύο κορυφαίες του χορού από πλευράς λυρικής απόδοσης, παρότι δεν συμφωνώ με αυτή και κινησιολογίας.

Οι λαρυγγισμοί του χορού και η κινησιολογία που δήλωναν θρήνο, συμφορά κι απελπισία, ήταν κατά τη γνώμη μου υπερβολικές, στον αριθμό των επαναλήψεων τους κυρίως και σε συνδυασμό με τα κοστούμια παρέπεμπαν σε υστερικές κυράτσες.

Πολύ έξυπνο το αρχικό σκηνικό κι ο τρόπος εισαγωγής του έργου.

Δυστυχώς στο σύνολο της, λόγω των πολλών ασύνδετων στοιχείων, της ασυνέπειας στο όλο της παράστασης, δεν ικανοποίησε. Δεν είχε συγκροτημένο νόημα ή τουλάχιστον δεν κατάφερε να το μεταφέρει στο κοινό, πάντα κατά την άποψη μου.

Σίγουρα δεν είναι μια παράσταση αξιώσεων και σε άλλες εποχές δεν θα σκεφτόμουν καν αν θα εμφανιστεί στην Επίδαυρο αλλά με δεδομένο ότι εμφανίστηκε ποπ τραγουδιστής σε ρόλο τραγωδού, όλα είναι πια αποδεκτά.

Σημεία των καιρών; Της γενικότερης παρακμής που ζούμε; Ίσως.

Από το καλύτερο ΔΗΠΕΘΕ της Ελλάδας που θεωρώ ότι είναι αυτό της Πάτρας, έχω απαιτήσεις και περιμένω καλύτερα πράγματα.  Η συγκεκριμένη παράσταση δεν δικαίωνει, κατά τη γνώμη μου, το όνομα και την ιστορία του.

ΜΑΥΡΗ ΟΘΟΝΗ - ΜΑΥΡΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

 

 

Λίγο πριν τις 11.00 το βράδυ, απόψε, 11 Ιουνίου του 2013, τα τρία πρώτα κανάλια στο τηλεχειριστήριο μου, όπως πιστεύω και στων περισσότερων σπιτιών , έπαψαν να λειτουργούν κι ένα μαύρο χρώμα κάλυψε την οθόνη της τηλεόρασης.
Η κρατική τηλεόραση με μια απλή Υπουργική Απόφαση έκλεισε. Το για πόσο, είναι δευτερεύων θέμα νομίζω. Το "γιατί;" και η πράξη αυτή καθαυτή είναι που συγκλονίζει. Το "αποφασίζομεν και διατάζομεν" είναι που τρομάζει, που εκπλήσσει αρνητικά και που τελικά εξοργίζει και φοβίζει ταυτόχρονα.

Σε τι καθεστώς άραγε ζούμε; Η γενιά μου δεν έζησε, κατ' ουσίαν, τη χούντα της επταετίας, έμαθε όμως τις πρακτικές της μέσα από τις αφηγήσεις των γονιών της και ξέρει καλά πως ενέργειες σαν τη σημερινή, δημιουργεί αβίαστα σχετικούς συνειρμούς.

Το μαύρο της οθόνης στα μάτια μου απ' τα κανάλια της ΕΡΤ, πραγματικά, μαύρισε τη διάθεση μου τόσο βίαια, τόσο απότομα, τόσο δυνατά. Άραγε πως μπορούν κάποιοι άνθρωποι, στο όνομα οποιασδήποτε εξυγίανσης, να διαλύουν θεσμούς, ζωές, καταστάσεις;

Εξυγιάνθηκε με αυτή την κίνηση η Ενημέρωση, που καθίσταται ανύπαρκτη, έστω και για λίγες μέρες ή μήνες, βάσει των σχετικών εξαγγελιών των κυβερνώντων;

Μήπως κάτι αντίστοιχο δεν γίνεται με το περίφημο σχέδιο "Άθηνά"  για την εξυγίανση της Παιδείας;

Ποιος τους έδωσε αυτό το δικαίωμα;

Μήπως η δημοκρατία, όπως σήμερα εκφράζεται, γειτνιάζει περισσότερο προς ένα απολυταρχικό, ανάλγητο και απόλυτα κατευθυνόμενο καθεστώς;

Κι έρχεται αβίαστα το ερώτημα, να κατακλείσει το νου μου: ως πότε θα ανεχόμαστε τόση κι άλλη τόση καταπίεση, τόση εξαθλίωση της ανθρώπινης υπόστασης, τόση τρομοκρατία κι ασυδωσία της κρατικής εξουσίας, τόση ανάλγητη και κατευθυνόμενη πολιτική στο όνομα δήθεν της οικονομικής εξυγίανσης της χώρας;

Όσο στρουθοκαμηλίζουμε κι ανεχόμαστε ό,τι μας σερβίρουν, χωρίς αντίσταση, προκειμένου να γλυτώσουμε το τομάρι μας, τόσο χειρότερες καταστάσεις θα βιώνουμε καθώς αυτό θα σημαίνει γι' αυτούς ότι αντέχουμε κι άλλα.

Υφιστάμεθα καθεστώς βίαιης υποδούλωσης, πολλαπλής διάστασης και η ανοχή μας τείνει να μας καταστήσει ραγιάδες των ντόπιων και ξένων νεοκατακτητών.

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους, έστω και τώρα, έστω κι αργά, πριν απωλέσουμε τη χώρα των προγόνων μας, τη χώρα του Αριστοτέλη, του Αρχιμήδη, του Ιπποκράτη, του Σωκράτη, του Αλέξανδρου του Μέγα, του Καβάφη, του Ελύτη, του Θεοδωράκη, του Χατζηδάκι, του Παπανικολάου, τη χώρα μας βρε αδερφέ, χάρισμα σ' αλλοφύλους.

Η αίσθηση της απώλειας, συναίσθηση της ασημαντότητας μας

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος φεύγει από τούτη την επίγεια ζωή, προκαλούνται πλήθος ερωτήματα, συναισθήματα, καταστάσεις. Πόσο μάλλον όταν αυτός είναι οικείος κι αγαπημένος.

Η αίσθηση της απώλειας είναι πολύ μεγαλύτερη κι ο πόνος δυσανάλογα μεγάλος.  Νιώθεις σφίξιμο στο στομάχι, σκέψεις χιλιάδες περνούν ασταμάτητα απ' το μυαλό σου, πεσιμιστικές, υπαρξιακές και πλήθος άλλες. Αισθάνεσαι όλη την περίοδο του πένθους σου ένα κενό, μια ασημαντότητα, μια ματαιότητα για ό,τι ζεις, ό,τι πράττεις κι ό,τι δεν πράττεις.

Μέσα απ' αυτές τις σκέψεις, μέσα απ' τη συνειδητοποίηση του γεγονότος της απώλειας, του θανάτου, αντιλαμβάνεσαι τελικά τη μικρότητα σου, την πραγματική ασημαντότητα σου, στο διηνεκές του σύμπαντος αλλά ταυτόχρονα και τη σπουδαιότητα σου, στο μικρόκοσμο που επιλέχθηκε να ζήσεις.

Κάθε θάνατος, κάθε απώλεια, δική μας κυρίως, γιατί των άλλων δεν μας αγγίζει τόσο, ανασύρει στο θυμικό μας την αντίληψη της αξίας της ζωής που ζούμε.

Ο καθένας μας, τότε έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί, πάντα μέσα απ' την προσωπική ικανότητα της διείσδυσης της σκέψης του, τα βαθύτερα ή όχι νοήματα ζωής: ποιος είναι, που πάει, τι ζητάει, ποιες είναι οι πραγματικές προσωπικές και κοινωνικές αξίες στην επίγεια ζωή και τι αυτός πρέπει ή μπορεί να προσφέρει; Ποιο τελικά είναι το λιθαράκι του σ' αυτή τη ζωή;

Ο πανδαμάτωρ χρόνος απαλύνει τον πόνο αλλά και αδυνατίζει τη μνήμη, τοποθετώντας τις υπαρξιακές αναζητήσεις, σκέψεις και θέσεις απέναντι στη ζωή, σε δεύτερη μοίρα καθώς η καθημερινότητα δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιου είδους ενδοσκοπήσεις.

Κι όμως, καθημερινά οφείλουμε να τιμούμε τη ζωή, τον εαυτό μας, τους αγαπημένους μας, τους δικούς μας, τους νεκρούς μας και να προσπαθούμε να γινόμαστε έστω και στο ελάχιστο καλύτεροι, για μια καλύτερη κοινωνία, για ένα καλύτερο αύριο, δικό μας, των αγαπημένων μας, της κοινωνίας μας  και των επόμενων γενιών μας.

Δύσκολο, το γνωρίζω. Ούτε εγώ μπορώ να το κάνω. Προσπαθώ όμως, το κάνω από καιρό σε καιρό, ναι, το παραδέχομαι, συνήθως μετά από κάποια απώλεια, όμως και σε άσχετο χρόνο,  προσπαθώντας πάντα να χω κατά νου, ότι είμαι τόσο σημαντικός αλλά και ταυτόχρονα τόσο ασήμαντος, για να μπορώ να παραμένω όσο μπορώ....ταπεινός.

 

ΥΓ. Στη μνήμη του πεθερού μου, Θόδωρου, που έφυγε από κοντά μας το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου 2012, χτυπημένος απ' την επάρατη νόσο.

Καλό του ταξίδι.